Wednesday, 16 July 2014

നോമ്പ് തുറ...

 ആഹാരം കഴിക്കൽ എത്രയോ തവണ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു ഞാൻ...അത് മടി കൊണ്ടോ കിട്ടുന്ന ആഹാരം പിടിക്കാഞ്ഞിട്ടോ ആണ്...അത്രക്കാണ് അഹങ്കാരം...എങ്കിലും ആഹാരം കഴിക്കാനേ പറ്റില്ല എന്നറിഞ്ഞോണ്ട് വിശന്നിരിക്കാൻ പറ്റില്ല എനിക്ക്...എന്നിട്ടും ഞാനും എടുത്തിട്ടുണ്ട് ഒരു നോമ്പ്..നിവൃത്തിയില്ലാതെ സംഭവിച്ചതാ..നോമ്പെടുത്ത കഥ ഇങ്ങനെ...

2010 ൽ കാലികറ്റ് യൂനിവേര്സിടിയിൽ വന്നു അഡ്മിഷൻ എടുത്ത് ഒരു കോണ്‍വെന്റ് ഹോസ്റ്റലിൽ താമസം തുടങ്ങി...ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാൻ മൂന്നു ദിവസം ബാക്കി..ഹൊസ്റ്റെലിലെ 'ആദ്യ രാത്രി' കഴിഞ്ഞു പിറ്റേന്ന് പുലര്ച്ചെ ഒരു പതിനൊന്നു പതിനൊന്നരയായപ്പോ പതിയെ എണീറ്റു..നല്ല വിശപ്പ്‌..'അയ്യോ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് തീർന്നല്ലോ ഇനി ഉച്ചക്കെ കഴിക്കാൻ പറ്റ്വോള്ളല്ലോ' എന്നും വിചാരിച്ച് കുളിച്ച് റെഡിയായി ഒരു മണി വരെ കാത്തിരുന്നു..അങ്ങനെ പ്ലേറ്റുമെടുത്ത്‌ മെസ്സിൽ ചെന്നപ്പോഴാ അറിയുന്നത് വർക്കിംഗ്‌ വിമൻസ് ഹോസ്റ്റൽ ആയത് കൊണ്ട് ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്ടിന്റൊപ്പം പായ്ക്ക് ലഞ്ച് കിട്ടും..അത് കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ രാത്രിയെ ഉള്ളു ഭക്ഷണം..ഇനി മുതൽ അങ്ങനെ ചെയണം എന്ന് സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞു...അകത്ത് അവരുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് വറുത്തതിന്റെം പൊരിച്ചതിന്റെമൊക്കെ മണം അടിച്ചു കയറുകയാണ് എന്റെ ആമാശയത്തിന്റെ അന്തരാളങ്ങളിലേക്ക്...തലേന്ന് അഡ്മിഷൻ എടുത്ത് വന്നപ്പോ യൂനിവേര്സിടി മുതൽ ഹോസ്റ്റൽ വരെയുള്ള എല്ലാ ബെക്കെറികളും കൂൾ ബാറുകളും സ്കാൻ ചെയ്ത എന്നോടാ കളി...ഞാൻ റെഡിയായി പുറത്തിറങ്ങി നടന്നു ആദ്യം കണ്ട കൂൾ ബാറിലേക്ക് കയറി ചെന്ന് അവിൽ മിൽക്ക് ഓർഡർ ചെയ്തു..(തലേ ദിവസം കേട്ടതാ അങ്ങനൊരു പേര്..സാധനം എന്താണെന്ന് അറിയണമല്ലോ)...കടക്കാരൻ ഇല്ലെന്നു തലയാട്ടി...
"എന്താ പിന്നെ കുടിക്കാൻ ഉള്ളത്???"
"ഒന്നുമില്ല..."
"ഒന്നൂൂൂമില്ലെ ???കഴിക്കാനോ???"
"ഒന്നുമില്ല..നോമ്പാ..കടകളൊന്നും കാണില്ല.."
'പടച്ചോനേ..' എന്നൊരാർത്ത നാദവുമായി എൻറെ കുടൽ കരയാൻ (കരിയാൻ) തുടങ്ങി...വിശന്നിട്ടു കഴിക്കാതിരുന്നാ അപ്പൊ അസിടിട്ടി ഉണ്ടാകുന്ന ടീമാ എൻറെ വയർ.. എൻറെ ഉള്ളിലെ വർഗീയ വാദി ഉണർന്നു... ഈ ചേട്ടൻ മുസ്ലീമല്ലേ...വല്ല ഹിന്ദു/ക്രിസ്ത്യൻ ചേട്ടന്മാരുടെ കടകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന വ്യാമോഹത്തിൽ ഞാൻ കോഹിനൂർ to ചേളാരി ആൻഡ്‌ ചേളാരി to തേഞ്ഞിപ്പാലം തേരാപാരാ നടന്നു...ഹോട്ടൽ മൂകാംബിക പോലും തുറന്നിട്ടില്ല..മൂകാംബികയാണത്രെ മൂകാംബിക..ഹും...
ഒടുവിൽ തളർന്ന്‌ ഹൊസ്റ്റെലിലെത്തിയ ഞാൻ ഇതാണോ മലബാർകാരുടെ ആതിഥ്യമര്യാദയുടെ കേമത്തരമെന്നു മനസിൽ പുച്ചിച്ച് ആഹാരം കഴിക്കാനെന്താണൊരു വഴിയെന്നാലോചിച്ചു...എൻറെ കൂട്ടുകാരി നഷീദ ചെന്നമങ്ങലൂരുണ്ട്...ഇനി അവൾ തന്നെ ശരണം..അവളെ വിളിച്ച് അങ്ങനെ കേട്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടുമില്ലാത്ത കൂളിമാടെക്ക് പല വണ്ടികൾ കയറി ഇറങ്ങി ചെന്നു... അവിടെ എത്തിയപ്പോ ഫോണ്‍ switched off ആയി...എന്തൊരു ടൈമിംഗ് ...ഒടുക്കം ആരോടൊക്കെയോ ജുഗനൂനെ അറിയുമോ അതറിയുമോ ഇതറിയുമോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച് അവള്ടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോ മണി ഏഴ്‌...
എനിക്കെന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല!!!അവിടെ അതി മനോഹരങ്ങളായ സാധനങ്ങൾ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ...ചട്ടി പത്തിരി, കോഴി കറി, ഉന്നക്കായ, തരി കഞ്ഞി, ബിരിയാണി എന്ന് വേണ്ട കരളിനു (കുടലിനും) കുളിര് കോരുന്ന ഐറ്റങ്ങൾ എന്നെ കാത്ത്.. ഇതല്ലേ ഞാൻ കാത്തു കാത്തിരുന്ന മലബാർ രുചി..അവളുടെ നോമ്പ് തുറ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...ഹോ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കേറുന്നു...ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ അകത്താക്കി..."എന്റുമ്മേ സൂപ്പെർ ഫുഡ്‌.." അങ്ങനെ എൻറെ ആദ്യത്തെ നോമ്പ് തുറ കഴിഞ്ഞു...
ഇന്നും നോമ്പുകാലത്തെ പകലുകളിൽ മലപ്പുറം മരിച്ച പോലെ കിടക്കുന്നു...മിൽക്ക് ഷേക്കുകളും കൂൾ ഡ്രിങ്ക്സുകളും പോലും നോമ്പിലാണ്...അന്ന് ഞാൻ ഓർഡർ ചെയ്ത് നാണം കെട്ട അവിൽ മിൽക്ക് ആണ് പിന്നീടുള്ള രണ്ടു വർഷവും എൻറെ മെയിൻ കോഴ്സ് ലഞ്ച് ആയി മാറിയത്..ഇവിടെ രൂർകിയിൽ ഇപ്പൊ എനിക്ക് അന്ന് കിടന്ന പട്ടിണിയോട് പോലും അസൂയ തോന്നുന്നു...ഹാ ഇത്രേയുള്ളൂ കഥ..എല്ലാരും പൊയ്ക്കോ...എനിക്കുറക്കം വരുന്നു...ടാറ്റാ...

No comments:

Post a Comment