Thursday, 10 July 2014

മുടന്തിയ താജ് മഹൽ യാത്ര...
 കാര്യം എനിക്കൊരെല്ല് കൂടുതലാണെന്ന് എല്ലാരും സമ്മതിക്കാറുന്ടെങ്കിലും എന്റെ എല്ലുകളുടെ ആരോഗ്യം കമ്മിയാണ്..മുട്ടിന്റെ ചിരട്ട തെറ്റി പണ്ടാരടങ്ങി കിടന്ന ഒരു ജാനുവരി 24 നു ഒരു മോഹം..താജ് മഹലൊന്നു കാണണം.. അപ്പൊ നിങ്ങക്ക് തോന്നും അതൊരു അതിമോഹമല്ലല്ലോന്നു.. എന്നാൽ...കാലിൽ മുഴുവൻ ബാണ്ടെജിട്ടു പരസഹായം കൂടാതെ നടക്കാനാവാതെ 'ജാൻ ടെസ്റ്റ്' എന്ന് പേരുള്ള ഇന്റെർണൽ അസ്സെസ്സ്മെന്റ്റ് പരൂക്ഷ എഴുതാതെ ചെദൻ ഭഗത് നോവലും വായിച്ച് പരിപൂർണ റെസ്റ്റ് എടുക്കുന്ന എനിക്ക് പിറ്റേന്ന് തന്നെ പോണം.. അല്ലേലും നല്ല കാര്യങ്ങൾ വൈകിപ്പിക്കാൻ പാടുണ്ടോ??സമയം രാത്രി പത്തെ ആയിട്ടുള്ളൂ..പിറ്റെന്നു വെളുപ്പിനേ വെച്ചു തിരിക്കണം.. ഡൽഹീന്നു മൂന്നു മണിക്കൂർ യാത്രയെ ഉള്ളൂ..സില്ലി ആഗ്രഹം..

നമ്മുടെ മൂവർ സംഘത്തോട് പറഞ്ഞപ്പോ അവര്ക്ക് സമ്മതം..അതിലൊരാൾ ആൾറെഡി പോയിട്ടുമുണ്ട്..അപ്പൊ എല്ലാം ഓക്കേ..എന്നെ ആരെങ്കിലുമൊന്നു പിടിച്ചു നടത്തിയാൽ മതി..മാത്രമല്ല ടൂറെന്നൊക്കെ  ചിന്തിച്ചാൽ എന്റെ കാലുകൾ നടക്കുക മാത്രമല്ല ഓടുകേം ചെയ്യും..ദാദാണ്..ചെറിയൊരു പ്രോബ്ലം എന്താന്നു വെച്ചാ,വയ്യാത്ത എന്നെ വാർഡൻ വിടൂല്ല.. അത് സാരമില്ല..രാത്രിയാവുംപോഴേക്കും തിരിച്ചെത്താം..ജാനുവരി എന്ന് പറയുമ്പോ കൊടും തണുപ്പാണ് ഡൽഹിയിൽ..രാവിലെ നാല് മണിക്ക് തിരിക്കണം..ആറേ കാലിന്റെ ആഗ്ര ട്രെയിനുണ്ട്..ആരും വീട്ടിൽ പറഞ്ഞില്ല..ഈ ഞാൻ പോലും..എന്റെ ഉദ്ദേശം വേറെ ആണ്..അച്ചനെ ഒന്ന് ഞെട്ടിക്കണം..താജ് മഹാളിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്ന് വിളിക്കണം..

രാവിലെ തന്നെ എണീറ്റ് ഒരുങ്ങി ഓട്ടോയിൽ സ്റെഷനിലെത്തി ചായയും സമോസയും കഴിച്ച് ട്രെയിനിൽ കയറി..ലോക്കൽ ട്രെയിനാണ്..അധികം ആളുകളില്ല..നമ്മൾ വാചകമടിയും ഫോട്ടോ എടുക്കലുമോക്കെയായി യാത്ര തുടങ്ങി..ഒരു പത്തു മിനിറ്റായില്ല..ട്രെയിൻ ഒരിടത്തു നിന്നു..കുറെ ആളുകൾ ലോക്കൽ കമ്പാർറ്റ്മെന്റിൽ കയറി പറ്റി..ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഞെക്കി ഞെരുക്കി കുറെ ഹിന്ദിക്കാർ...ഇതിങ്ങനെ ഓരോ പത്തു മിനിട്ടിലും ആവർത്തിച്ചു..പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത് ആളുകൾ ചെയിൻ വലിച് വണ്ടി നിര്ത്തും...തോന്നുന്നിടത്തുന്നു കയറും തോന്നുന്നിടത്ത്‌ ഇറങ്ങും..വൻ സെറ്റ് അപ്പ്‌.. കപ്പലണ്ടി കൊറിച്ചും ബീഡി വലിച്ചും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചും അവർ ഞങ്ങളെ ആകുന്നത്ര ഉപദ്രവിച്ചു..ഒരു ഗുണം ഉണ്ടായി..ഇത്രയും പേര് തിങ്ങി നിറഞ്ഞത്‌ കാരണം കൊടും തണുപ്പ് മാറി കിട്ടി..

അങ്ങനെ എഴ് ഏഴര മണിക്കൂർ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആഗ്രയിലെത്തി..ക്യൂ നിന്നു നിന്നു പൊരിഞ്ഞു തളര്ന്നു അകതെത്തിയപ്പോ ദേണ്ടെ രണ്ടു കബറ്..ഇത് കാണാൻ വല്ല സ്മശാനത്തിലും പോയാ പോരെ??താജ് മഹലിന്റെ സൗന്ദര്യമൊന്നുമാസ്വദിക്കാൻ ഞങ്ങള്ക്ക് തോന്നീല്ല..നാല് പേരും കൂടി നിന്നു ക്യാമറമാനെ കൊണ്ട് ഫോട്ടോയെടുത്തു.. ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാൽ തരാംന്ന് പറഞ്ഞു അങ്ങേര് നമ്പരും തന്നു പോയി..ഞങ്ങൾ അവിടൊക്കെ കറങ്ങി നടന്നു ആറരയായി..ഏഴേ മുക്കാലിനാണ് തിരിച്ചുള്ള ട്രെയിൻ..ഫോട്ടോ ചേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോ ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി, രണ്ടു മണിക്കൂർ കൂടി എന്നൊക്കെ പറയുന്നു..പണ്ടാരം...ഇരുന്നൂറു രൂപ പോട്ടെന്നു വച്ചു..പിന്നെ ഓട്ടോ വിളിച്ച് റെയിൽവേ സ്റെഷനിലേക്ക്...

ഓട്ടോ യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോ മുതൽ ഞങ്ങള്ക്കൊരു സംശയം ഇവൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പ്ലാനിട്ടു വന്നതാനോന്നു..അത്രക്ക് സ്പീഡ്..ട്രഫ്ഫിക്കിലൂടെ വണ്ടി പറക്കുകയാണെന്ന് തോന്നി..ഞങ്ങള്ക്ക് പെട്ടെന്ന് റെയിൽവേ സ്റെഷനിലെത്താനുള്ളത് കൊണ്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...ഉടനെ അവൻ റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ ഞങ്ങളെ ഇളിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് സ്റ്റൈൽ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി..ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഓടിക്കുന്നു..ഒരു കൈ പൊക്കി കൊണ്ട് ഓടിക്കുന്നു..എന്റമ്മോ..ഞങ്ങൾ മലയാളത്തിൽ അവന്റെ അപ്പൂപ്പനേം അമ്മുമ്മേനേം ഒക്കെ ചീത്ത വിളിച്ചു..എന്തായാലും ഉടൻ തന്നെ വണ്ടി വേറൊരു വണ്ടിയുടെ കുണ്ടിയിൽ ചെന്നിടിച്ചു..പിന്നെ അയാള് ഇവനെ പിടിച്ച് വലിച്ച് പുറത്തിറക്കി രണ്ടു ചെകിട്ടതും   കൊടുത്തു.. അവൻ പിന്നെ ജന ഗണ മന പോലെ ശാന്തനായി ഞങ്ങളെ സ്റെഷനിൽ കൊണ്ട് പോയിറക്കി..Mrs. സൂര്യ പറഞ്ഞു.."ഭയ്യ,ഇത്ന ഓവർ സ്മാർട്ട്‌ മത് ദിഖാനാ"..പിന്നല്ല..

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ട്രെയിനിൽ കയറി യാത്ര സുഗമമായി മുന്നോട്ടു പോയി..സിട്ടെർ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് ജനപ്പെരുപ്പം കുറവായിരുന്നു..രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിയായപ്പോ ഞങ്ങൾ "ഹാപ്പി ബെര്ത്ടെ ടു യു" പാടി Mrs .സൂര്യയെ വിഷ് ചെയ്തു..അതെ, അവളുടെ ബെര്ത്ടെ ആയി..ജനുവരി 26..റിപ്പബ്ലിക്ക് ഡേ..ദൈവമേ ചതിച്ചോ??അർത്ഥരാത്രിക്ക് ഡൽഹിയിൽ ചെന്നിറങ്ങിയാൽ ഫുൾ സെക്യൂരിറ്റി ആയിരിക്കില്ലേ??റോഡുകൾ ബ്ലോക്ക് ചെയ്യില്ലേ??എങ്ങനെ ഹോസ്റെലിലെത്തും.. ??കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിലാണെന്ന് വാര്ടെനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോ നാളെ വന്നാൽ മതിയെന്ന് അവർ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞത് ഇതായിരുന്നു അല്ലെ??ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും??സ്റ്റെഷനിലിരിക്കാം നാളെ ഉച്ച വരെ..പക്ഷെ ഈ കൊടും തണുപ്പ്..???

രാത്രി ഒരു മണിക്ക് ഞങ്ങൾ സ്റെഷനിലെത്തി..അവിടുത്തെ സെകുരിട്ടിയോടു   സംസാരിച്ചപ്പോ പ്രീ പെയ്ഡ് ഓട്ടോയിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തിക്കാംന്നു പറഞ്ഞു..ഞങ്ങൾ വർണാഭമായ, നിശബ്ദവും സെക്യൂരിട്ടി അലെർട്ടുമായ ദൽഹി രാജ വീഥിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു..ഇത്ര മനോഹരമായി ഇത്ര ശാന്തമായി ഡൽഹിയെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല..മൂടൽ മഞ്ഞു പുതച്ച ആട്യയായ ഡല്ഹി തലയുയർത്തി നില്ക്കുന്നു.... രണ്ടു മണിക്ക് ഞങ്ങൾ ഹൊസ്റ്റെലിലെതി..  സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ അങ്ങേ അറ്റതെത്തിയപ്പോ പൂട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഗേറ്റിന്റെ അടിയിൽ പട്ടികൾ മാന്തി മാന്തി കുഴിച്ച വിടവിലൂടെ ഞങ്ങൾ അകത്തു കയറി..പുറത്തൂന്നു ലോക്ക് ചെയ്ത മുറിയുള്ള ദീപുമോന്റെ മുറിയിൽ എല്ലാരും പോയി കിടന്നു കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങി.. 

ഡൽഹിയിൽ റേപ്പ് എന്ന് ഓരോ തവണ പത്രത്തിൽ വായിക്കുമ്പോഴും ഞാനീ യാത്ര ഓർക്കും...എനിക്കറിയാവുന്ന ഡല്ഹി പതിനേഴു വയസ്സ് മുതൽ ഇരുപതു വയസ്സ് വരെ എന്നെ ഒരു പോറലുമെൽപ്പിക്കാതെ  പോന്നു പോലെ  വളർത്തിയ സ്ഥലമാണ്.. എനിക്ക് ധൈര്യം തന്ന, സൗഹൃദം തന്ന, സ്വാശ്രയം തന്ന സ്ഥലം..ഇന്നെനിക്കു വൈകുന്നേരം പോലും അവിടെ കൂട്ടത്തോടെ/ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ല..അങ്ങനെ സുരക്ഷിതത്വമുള്ള ഓരോ ഓരോ സ്ഥലങ്ങളായി ഇന്ത്യയിൽ നിന്നു കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നു...

No comments:

Post a Comment