Friday, 21 November 2014

മ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ....





ഞാൻ എം.എ ക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ ഇടക്ക് സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കായി 'ജെന്റർ സെൻസിറ്റൈസേഷൻ' ക്ലാസ്സുകൾ എടുക്കാൻ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു..

'ജെന്റർ സെൻസിറ്റൈസേഷൻ' എന്ന് പറയുമ്പോൾ ആണ്‍/പെണ്‍ എന്ന സാമൂഹിക വേർതിരിവുകൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ വേലി കെട്ടരുതെന്നും  ആണും പെണ്ണും ഒരേ അവകാശങ്ങളും കടമകളും ഉള്ള പൌരന്മാരാണെന്നും അവർ ഒപ്പത്തിനൊപ്പം നിന്നാലേ സമൂഹം പുരോഗമിക്കൂ എന്നും അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ധൈര്യവും ആത്മവിശ്വാസവും തന്റേടവും പ്രാപ്തിയും സ്വാശ്രയ ശീലവും നന്മയും പരസ്പര സ്നേഹ-വിശ്വാസങ്ങളും എല്ലാമുള്ള വ്യക്തികളായി വളർന്നു വരണമെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞ് കുട്ടികൾക്ക് ഒരു മോട്ടിവേഷൻ കൊടുത്ത് ചെറിയ കുറെ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ചൂഷണത്തെയും പീഡനത്തെയും പറ്റിയൊക്കെ വിശദീകരിച്ച് അതിനെതിരെ ഉള്ള മുൻകരുതൽ എന്തൊക്കെ, ആരോടൊക്കെ സഹായം ആവശ്യപ്പെടണം എന്നിങ്ങനെ കുറച്ച് നിയമ പരമായ ബോധവല്ക്കരണം നടത്തുക അവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കും സംശയങ്ങള്ക്കും മറുപടി നല്കുക എന്നതൊക്കെയാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യവും ഞാൻ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നതും..

എന്നാൽ ആദ്യം തന്നെ നമ്മൾ ഒരു സ്ഥലത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ അധ്യാപകർ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്  ആണ്‍കുട്ടികളോടും പെണ്‍കുട്ടികളോടും തമ്മിൽ സംസാരിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കണം, പെണ്‍കുട്ടികൾ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ പറയണം, പ്രേമിക്കരുത് എന്ന് പറയണം, മൊബൈലും ഫെയ്സ്ബുക്കുമൊന്നും ഉപയോഗിക്കരുത് എന്ന് പറയണം എന്നൊക്കെയാണ്..

ഞാൻ മറുപടി ഒന്നും തിരിച്ചു പറയാറില്ല..കാരണം ആണിനേയും പെണ്ണിനേയും രണ്ടു പന്തലിലാക്കിയല്ല അവരെ നന്നാക്കേണ്ടത്; അവർക്കിടയിലുള്ള ബന്ധത്തെ ആരോഗ്യപരമാക്കിയാണ് എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു..പ്രേമവും ഫോണും ഫെയ്സ്ബുക്കുമൊക്കെ നിരോധ്ധിച്ചല്ല, പകരം അതിലെ പോസിറ്റീവും നെഗറ്റീവും പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് അവരെ നല്ലത് ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്നാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്...അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ എന്റെ വഴിക്ക് നീങ്ങും..ചൂഷണവും പീഡനവുമെല്ലാം പെണ്‍കുട്ടികളിൽ മാത്രമല്ല ആണ്‍കുട്ടികളിലും നടക്കുന്നുണ്ട്..ലഹരി ഉപയോഗം മറ്റൊരു പ്രശ്നമാണ്...മലപ്പുറത്ത് പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ശൈശവ വിവാഹത്തിന്റെ തോതും വളരെ വലുതാണ്‌..ഞാൻ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ ഊന്നൽ കൊടുത്തു സംസാരിച്ചു..സ്വന്തം ശരീരത്തെ ഭയക്കരുതെന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..മാത്രമല്ല, അവസാനത്തെ ചോദ്യം ചോദിക്കൽ സെഷൻ മാറ്റി പകരം അതൊക്കെ എഴുതി തരാൻ പറഞ്ഞു..ഉച്ചയൂണിനുള്ള ബ്രേക്കിന് മുൻപ് കുട്ടികൾ അവരുടെ സംശയം പേര് വെക്കാതെ എഴുതി തരുo..ഞാൻ ഉച്ചക്കു ശേഷമുള്ള സെഷനിൽ അതിനു മറുപടി നല്കും.. ഇത് വളരെ ഇഫക്റ്റീവ് ആയി എനിക്ക് തോന്നി..കാരണം മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ വെച്ചു ചോദിക്കാൻ ഭയക്കുന്ന/നാണമുള്ള/ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്ത പലരുടേയും പല ചോദ്യങ്ങൾക്കും എനിക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞു..ആണ്‍കുട്ടികൾ ചോറ്റുപാത്രത്തിൽ വെച്ച് ലഹരി മരുന്നുകൾ കടത്തുന്നത് മുതൽ മൊബൈൽ ചൂഷണം വരെ പലതും..

എനിക്ക് ഈ ക്ലാസ്സുകൾക്ക്‌ പോകുന്നത് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു..എല്ലാരോടും ഞാൻ അവസാനം ചോദിക്കും..."നിങ്ങൾക്ക് ആരാവണം??"...നാല് വശത്ത് നിന്നും പല പല ഉത്തരങ്ങൾ വരും..അപ്പോൾ ഞാൻ പറയും "അതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കട്ടെ..അതിനൊപ്പം തന്നെ നിങ്ങൾ നന്മയുള്ള വ്യക്തികളുമായി തീരട്ടെ എന്ന്.." പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ കുട്ടികൾ ഇറങ്ങി വന്നു നമ്മുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യും..എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ പ്രാവർത്തികം ആക്കാത്ത ഒന്നും ഞാൻ അവരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല..അതിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്..

എന്നാൽ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഞാനീ പരിപാടി നിർത്തി..അതൊരു വലിയ കഥയാണ് കുഞ്ഞേ..അത് പറയാം..

അന്ന് 'ജെന്റർ സെൻസിറ്റൈസേഷൻ' ക്ലാസ്സിന് ഞാനും നിയമപരമായ ബൊധവൽക്കരനത്തിനു ഒരു പോലീസുകാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു വേദിയിൽ..എന്റെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു പോലീസിന്റെ ക്ലാസ് തുടങ്ങി...അതിലെ ചില മൊഴി മുത്തുകൾ..(പിന്നെ അതിൽ ബ്രാക്കറ്റിൽ എഴുതീരിക്കുന്നതൊക്കെ എന്റെ വികാര വിചാരങ്ങളാണ് കേട്ടോ)

1. പെണ്‍പിള്ളേർ മൊബൈൽ ഉപയോഗിക്കാനേ പാടില്ല...അങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നവരെല്ലാം ചീത്ത...അത് അവരുടെ വിവാഹ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കും.. (ഓ അങ്ങനെ..ആണുങ്ങൾ വിവാഹം കഴിക്കാത്തോണ്ട് കുഴപ്പമില്ലായിരിക്കും..പെണ്ണുങ്ങൾ മാത്രം വിവാഹം കഴിക്കുന്ന നാടല്ലെ നമ്മുടെ) 

2. ആണുങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞാലേ പെണ്ണിന്റെ ശരീരത്തിനു കാത്തിരിക്കുന്നവരാണ്...ഒരുത്തനേം വിശ്വസിക്കരുത്..ആണ്‍പിള്ളേരുമായി മിണ്ടരുത്..അവർ അപ്പൊ തന്നെ പീഡിപ്പിക്കും.. (അപ്പൊ ഈ പറയുന്ന മഹാൻ ആണല്ലേ?? ഇയാളും അങ്ങനെ തന്നെ ആണോ??)

3. മുഴുവൻ സമയം പഠിക്കണം...പെണ്‍പിള്ളേർക്ക് വീട്ടു പണി ചെയ്യാം..പാട്ട്, നൃത്തം, പടം വര, ക്രിക്കെറ്റ് കളി ഇതെല്ലാം വിദ്യാർഥികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.. (പിന്നെ അവരും നിങ്ങളെ പോലെ  കാക്കിക്കുള്ളിലെ "കൊലാ"കാരാൻ ആകണോ??)

4. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അധ്യാപകരെ അനുസരിക്കണം...(അവർ പീഡിപ്പിച്ചാലും??)

പിന്നെ ഒരു ഓവർ സെന്റി കഥ..പുള്ളിക്കാരന്റെ ജീവിതം..മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക്..നനഞ്ഞൊലിച്ച കൂര...വൻ പഠിത്തം..അങ്ങനെ ഈ "നിലയിൽ" എത്തി.. (കുട്ടികൾ ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി)

പിന്നെ അടുത്ത കഥ..ഒരു പെണ്ണ് ഇറുകിയ ഡ്രസ്സ് ഇട്ടു വന്നു...അവൾ കുനിഞ്ഞപ്പോ ഡ്രസ്സിന്റെ മൂട് കീറി..നിവർന്നപ്പൊ വേറെവിടെയോ കീറി...(ശരിക്കും??ഇങ്ങേരു അതും നോക്കി ഇരിക്കയായിരുന്നു അല്ലെ???)

ഇതൊക്കെ സഹിച്ചു മക്കളെ..എന്നിട്ട് പിള്ളേരോട്  സംശയമുണ്ടോന്നു ചോദിച്ചപ്പോ ഒരു കുസൃതിക്കാരൻ "സാറന്മാര് ക്ലാസ്സിൽ മൊബൈൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തെറ്റല്ലേ സാർ??"
ആശാനൊന്നു ചമ്മി..എന്നിട്ട്..."ഇല്ല..അത് എന്തേലും അത്യാവശ്യം കാരണം ആവും..ഗുരൂർ ദേവോ ഭവ.."

എപ്പോ തീരും ഈ കുരിശ് എന്ന് ചിന്തിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോ ദേ അടുത്ത വെടി...
" എല്ലാരും എണീറ്റ്‌ നിക്കുക"
ഞാനുല്പ്പെടെ എല്ലാരും എണീറ്റു.. (ഓ ദേശീയ ഗാനത്തിനു ആയിരിക്കും..)
"എല്ലാരും കൈ ചുരുട്ടി പിടിച്ച് മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടുക"... (ന്ഹെ?? അറ്റൻഷൻ ആവണ്ടേ??)

എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം തുടങ്ങി "ഞാൻ പറയുന്നത് എല്ലാരും ഏറ്റു പറയുക..
ഞാൻ....എന്റെ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന..... ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമായും/ആങ്കുട്ടിയുമായും ....മിണ്ടില്ല..അവർ എല്ലാരും....എന്റെ സഹോദരീ സഹോദരൻമാരാണ്.. (സഹോദരീ സഹോദരൻമാർ തമ്മിൽ മിണ്ടൂല്ലേ??)...ഞാൻ....എന്റെ അധ്യാപകരെ സ്നേഹിക്കുന്നു...(ന്ഹെ..ഇതെവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ടെല്ലോ..)..ഞാൻ മൊബൈൽ ഫോണും..... ഫെയ്സ്ബുക്കും.... ഉപയോഗിക്കില്ല.."

കഴിഞ്ഞു...ഇപ്പൊ ഇതാണ് നാളത്തെ തലമുറ എടുക്കേണ്ട പ്രതിജ്ഞ..പിള്ളേർ ഉഴപ്പി എന്തൊക്കെയോ ചുണ്ടനക്കി പറഞ്ഞു തീർത്തു..എനിക്ക് അവരോട് സഹതാപം തോന്നി..ഇവർക്ക് സ്നേഹവും അലിവുമുള്ള അധ്യാപകരുണ്ടാവുമോ നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പ്രചോദനമാകാൻ??എന്ത് വിഷമവും പറയാൻ??എന്ത് ഭയവും പങ്കുവെക്കാൻ??നല്ല പോലെ പഠിപ്പിക്കാൻ??അതോ ഇവരുടെ അധ്യാപകരും ഇത് തന്നെ ആവുമോ ക്ലാസ്സിൽ പറയുന്നത്?? ടീനേജു കുട്ടികൾക്ക് നല്ല ശിക്ഷണവും ബോധവല്ക്കരണവും ആവശ്യമുണ്ട്..അതോ ഇങ്ങനെ ഉള്ള ശിക്ഷ ആണോ അവർക്ക് നല്കേണ്ടത്?? അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ തൊടാത്ത പൊള്ളയായ ചില വാക്കുകളിലൂടെ അവരെ എങ്ങനെ മാറ്റാൻ പറ്റും?? ഈ ഉപദേശങ്ങൾ തന്നെ എന്തുമാത്രം അപകടകരമാണ്??

ഞാൻ പിന്നെ ക്ലാസ്സെടുക്കാൻ പോയിട്ടില്ല..ഇത്തരം പ്രഹസനങ്ങളുടെ ഭാഗമാകരുതെന്നു തോന്നി..ഇപ്പൊ ഇത് എഴുതുന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വിദ്യാഭ്യാസം ഇത്രയൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇത്രയേറെ പീഡനങ്ങളും ഉണ്ടാവുന്നത്??അധ്യാപകരെന്നോ സഹപാഠികൾ എന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസമില്ലാതെ?? പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ എന്നോ വൃധ്ധരെ എന്നോ  ഉള്ള വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ??

നല്ല ആണ്‍-പെണ്‍ സൗഹൃദങ്ങൾ കുറയുന്നു...ഉറപ്പുള്ള ബന്ധങ്ങൾ കുറയുന്നു..ആർക്കും ആരെയും വിശ്വാസമില്ല, എന്നിട്ടും ഒരുപാട് പേരാൽ നാം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു..ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പീഡിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ തന്റെ സഹോദരിയോ അമ്മയോ ആവണം എന്നുണ്ടോ??? മറ്റൊരു മനുഷ്യജീവി എന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ പോരെ?? അതെന്തു കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ല?? പീഡനം എന്നത് ബലാല്സംഗം മാത്രമല്ല..ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ ഇടുന്ന ഒരു അശ്ലീല/സ്ത്രീവിരുദ്ധ കമന്റു മുതൽ തുടങ്ങുന്നു അത്.."നന്നായി വസ്ത്രം ധരിക്കാത്ത സ്ത്രീ" എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു സൗദി അറേബ്യൻ കണ്‍സർവേട്ടീവിന്റെ മനസ്സിൽ വരുന്നത് ശരീരം മുഴുവൻ മൂടിയെങ്കിൽ പോലും കണ്ണുകൾ മൂടാത്ത ഒരു സ്ത്രീയും ഒരു മിയാമിക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ വരുന്നത് പൂർണ നഗ്നയായ സ്ത്രീയും ആയിരിക്കും.. അത് നമ്മുടെ ചിന്താഗതി  പോലെ ഇരിക്കും..എന്നിട്ടും നമ്മളിൽ പലരും പീഡകനെ ന്യായീകരിക്കാനും അത് സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു.. നമ്മുടെ ആണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങളും  വളരെ അധികം പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുകയാണോ??

പീഡനം പീഡനം എന്ന് മുറവിളി കൂട്ടിയിട്ട് അതൊഴിവാക്കാൻ ചെയ്യുന്നത് ആണിനേം പെണ്ണിനേം കണ്‍വെട്ടത്തു   പോലും കാണിക്കാതിരിക്കലാണ്..അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ടാണ് കിട്ടുന്ന ആദ്യത്തെ അവസരത്തിൽ അവർ വേലി ചാടുന്നത്...മറ്റേ ആളോട് വെറും ആസക്തിയായി അത് പരിണമിക്കുന്നത്..സ്ത്രീ പുരുഷ ബന്ധങ്ങളിലെല്ലാം "കാമം" മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന ധാരണ വരുന്നത്..അത് കൊണ്ടാണ് പ്രേമത്തിനു പകരം നമ്മൾ ചുറ്റിക്കളിക്ക് പോകുന്നത്...എതിർ ലിംഗം ചരക്കും പീസും അലവലാതിയും വായ്നോക്കിയുമൊക്കെ മാത്രം ആയി തോന്നുന്നത്..

പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങളെ പീഡനത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുമ്പോൾ അതിലേറെ നമ്മുടെ ആണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങളെ പീഡകൻമാർ ആകുന്നതിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണ്ടേ??

അപരിചതനായ നിങ്ങളോട്  ഒരു സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ട്  നിങ്ങൾ  അത് ചെയ്തു കൊടുക്കുമ്പോൾ "നന്ദി സുഹൃത്തെ" എന്ന് പറഞ്ഞു നിറചിരിയോടെ നന്ദിയോടെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി നടന്നകലുന്നത് കാണാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമുണ്ട് പുരുഷന്മാരെ...
അസമയത്ത്  ഒറ്റയ്ക്ക് സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വന്നാൽ നിരത്തിലൊ വാഹനത്തിലോ സ്ത്രീകൾ ആരെങ്കിലും കൂട്ടിനുണ്ടോ എന്ന് ആകുലപ്പെടെണ്ടതിനു പകരം ഒരുപുരുഷനെ കണ്ടാലും സമാധാനിക്കുന്നൊരു കാലത്തിനു കാത്തിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കും അവകാശമുണ്ട് സ്ത്രീകളെ..



റീപ്രോടക്ഷൻ മര്യാദക്കു പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാൻ പോലും ചമ്മലുള്ള അധ്യാപകരുള്ള ഈ നാട്ടിൽ എന്നെങ്കിലും വരുമോ വിഷം കലരാത്ത ഒരു വ്യക്തിത്വ വികസന പാഠപധ്ധതി...??? എന്നിട്ട് ആ പാഠപധ്ധതി പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കണം  പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ പീഡിപ്പിച്ചവൻമാർക്കും അതിലും ഇക്കിളി കണ്ടെത്തി പുല്ലിങ്ങമുയർത്തുന്ന അവന്റെ ഒക്കെ സംരക്ഷകൻമാർക്കും..

Saturday, 15 November 2014

പുതിയൊരു മതം




ഞാൻ കുറെ കാലമായി ആലോചിക്കുന്ന കാര്യമാണ്..ഒട്ടും ലോജിക് ഇല്ലാത്ത/ഒരിക്കലും സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത എന്തെങ്കിലും ഒരു കാര്യം മറ്റൊരാളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ പറ്റിയ ഏറ്റവും നല്ല (ഒരുപക്ഷെ ഒരേയൊരു) കാര്യമാണ് മതം/മതവിശ്വാസം..ഒരു മതവിശ്വാസി സ്വന്തം ആത്മീയ വളർച്ചക്കുള്ള  മാർഗമായി അതിനെ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന് പകരം എന്തെങ്കിലും ഒരു സംവാദത്തിൽ ഉത്തരം മുട്ടി നിൽക്കുമ്പോൾ എടുത്തുപയോഗിക്കാൻ, സ്വന്തം സൌകര്യത്തിനു ജീവിച്ചിട്ട് അന്യനെ അതിനനുവദിക്കാതിരിക്കാൻ, താൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് തന്നെ എല്ലാവരും അനുസരിച്ച് പൊയ്ക്കോളനം എന്ന് വാശി പിടിക്കാൻ എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം പകയും വെറുപ്പും അസഹിഷ്ണുതയും വളർത്താനാണ് ഭൂരിപക്ഷം പേരും മതത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നി പോകുന്നു..സമാധാനത്തിനും ശാന്തിക്കും വേണ്ടി ഉണ്ടാകപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുന്നവയെ ഭീതി പരത്താനും മനുഷ്യ ജീവിതം നരക തുല്യമാക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നത് തന്നെ എന്തൊരു വല്യ വിരോധാഭാസമാണ്.. ഇതിൽ എവിടെയാണ് ഈശ്വരീയത???

പക്ഷെ അത് സത്യമാണ്...ഈ ലോകം ഇന്ന് കറങ്ങുന്നത് മതത്തിന്റെ കാൽകീഴിലാണ്..

'മതം' എന്ന വാക്കിനർഥം അഭിപ്രായം എന്നാണ്..അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു പുതിയ മതം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തുടങ്ങിയാലോ എന്ന് വിചാരിക്കുകയാണ്..

[ഒരാളെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചിട്ടു  പോകുന്ന വണ്ടിയുടെ ഡ്രൈവർ രക്ഷപെടുകയും ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന പരിക്കേറ്റയാളെ രക്ഷപെടുത്തുന്ന വഴിപോക്കൻ കുടുങ്ങി പോവുകയും ചെയ്യുന്ന നാട്ടിൽ, വെട്ടി കൊല്ലുന്ന/ബോംബ്‌ വെക്കുന്ന/ബലാല്സംഗം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യരെ പോലും ന്യായീകരിക്കാൻ ഒരുപാട് ആരാധകർ ഉള്ളപ്പോൾ നല്ല കാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ സംശയത്തിന്റെ കണ്ണിൽ കാണാനും പുറകെ നടന്നു കുറ്റം പറഞ്ഞു പരത്താനും താത്പര്യപ്പെടുന്ന ഭൂരിപക്ഷമുള്ള നാട്ടിൽ, മറ്റൊരാളെ സ്വന്തം താത്പര്യത്തിന്റെ/സ്വാര്ത്തതയുടെ ഇരയാക്കി വെച്ച് അതാണ്‌ പാരമ്പര്യം/സംസ്കാരം എന്ന് ഊറ്റം കൊള്ളുന്നവരുടെ നാട്ടിൽ ഞാൻ ഒരു മതം എസ്റ്റാബ്ലിഷ് ചെയ്‌താൽ (വളരെ സീരിയസ്സായി പറയുകയാണ്‌) ഒന്നുകിൽ ഞാൻ കൊല്ലപ്പെടും അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ മറ്റേതെങ്കിലും വഴിയിൽ നിശബ്ദ ആക്കും..അതാണ്‌ സമൂഹത്തിന്റെ രീതി..]

എന്തായാലും ഞാൻ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് അതൊന്നും അല്ല...ഞാൻ പ്രവാചകയും  അല്ല..ഒരു മതത്തിന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടാനും താത്പര്യമില്ല..ഞാൻ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്ട്‌ മതങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളും അല്ല..എന്നിട്ടെന്തിനാണ്‌ പുതിയൊരു മതം എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം വളരെ സിമ്പിൾ..ഇത് ഞാൻ എന്റെ ജീവിത മാർഗമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു..ഈ അഭിപ്രായമാർഗം പിന്തുടരുന്നവരാവും അതിന്റെ വിശ്വാസികൾ..ആർക്കെങ്കിലും താത്പര്യമുണ്ടെൽ ആവാം...അത്ര തന്നെ...(ഇനി ഇതെന്തിനാണ് ഒരു മതം ആക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, എന്റെ സുഹൃത്തെ, ആൾക്കാരെ എങ്ങനെ എങ്കിലും ഒന്ന് ബോധവല്ക്കരണം നടത്താൻ ഇതേ മാർഗമുള്ളൂ..  )


എന്തായാലും എന്റെ മതത്തിന്റെ മാനിഫെസ്റ്റൊയിലെ ചില പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു..

1. നിങ്ങൾ മറ്റൊരു മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളോ, നിരീശ്വര വാദിയോ, മതമില്ല പക്ഷെ ഒരു ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളോ  അങ്ങനെ എന്തുമാകട്ടെ..താഴെ പറയുന്ന ചിന്താ/പ്രവർത്തി രീതികൾ ഉള്ളവർ ഈ മതത്തിൽ പെടുന്നു..ഈ മതത്തിനു പേരില്ല..എന്റെ മതം പറയുന്നത് അവനവനിൽ പൂർണമായും വിശ്വസിക്കാനാണ്..ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്ത/വേണമെന്ന് ആഗ്രഹമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ഈ മതം യോജിക്കില്ല..

2. പ്രകൃതിയെ/മറ്റു ജീവജാലങ്ങളെ/സ്വയം സ്നേഹിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും വേണം..ഒരിക്കലും ചൂഷണം ചെയ്യരുത്..

3. ഈ മതത്തിൽ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും സമരാണ്..മനുഷ്യൻ എന്ന വർഗത്തിൽ പോലും ഒരു രീതിയിലുള്ള അസമത്വവും അനുവദിക്കുന്നതല്ല..(ജാതി/മതം/ലിംഗം/വർണം/പ്രായം/ശാരീരിക ക്ഷമത/സാമ്പത്തികം)

4. എല്ലാ മനുഷ്യരും ഇരുപത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ സാമ്പത്തികമായി എന്തെങ്കിലും വരുമാനം നേടിയിരിക്കണം..സ്വാശ്രയ ശീലം വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്..വീട്ടു ജോലികൾ, കുട്ടികൾ/പ്രായമായവരുടെ പരിചരണം, പുറം ജോലികൾ ഉൾപ്പെടെ  എല്ലാത്തരം ജോലികൾക്കും ശമ്പളമുണ്ട്..ആരാണോ അതിന്റെ   ഉപഭോക്താവ് അയാൾ അതിന്റെ ശമ്പളം നൽകണം..

5. രണ്ടു പേർക്ക് ഒരുമിച്ച്  ജീവിക്കണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അതാവാം..പിരിയണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അതും ആവാം..രണ്ടു പേർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ കുറഞ്ഞത് ഇരുപത് വർഷക്കാലം ആ കുഞ്ഞിന്റെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തവും പങ്കിട്ടെടുക്കണം..പിരിഞ്ഞാലും അടുത്തടുത്ത് ജീവിക്കണം..പരസ്പര ധാരണയിലും അനുവാദത്തിലും മാത്രം അടുത്ത തലമുറയെ സൃഷ്ടിച്ചാൽ മതി...(എന്റെ മതത്തിൽ ആളെ കൂട്ടണമെന്നു നിർബന്ധമില്ല..സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ മാത്രം ഈ മതം പ്രചരിപ്പിക്കുക..അല്ലാത്ത എന്ത് തരം പ്രചാരണവും അർത്ഥശൂന്യം ആണ്)

6. ഇണകളായി ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ സ്നേഹത്തിലും തുല്യതയിലുമുള്ള ആരോഗ്യകരമായ ബന്ധം കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം..പരസ്പരമുള്ള സ്നേഹം എന്നത്  സ്വാതന്ത്ര്യം വര്ധിപ്പിക്കുന്നതാകണം....

6. വെറുപ്പ്, വിദ്വേഷം, ഹിംസ, അഴിമതി, ക്രൂരത (ക്രൂരത എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മറ്റൊരു മനുഷ്യന് ന്യായമായും അവകാശമുള്ള/അർഹതയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന/ഉപദ്രവമാകുന്ന എന്ത് പ്രവർത്തിയും. ഉദാ: തുറിച്ചു നോട്ടം പോലും) എന്നിവ പാടില്ല..

7. തന്നെക്കാൾ ശാരീരികമായി ബലം കുറഞ്ഞവരെ ഉപദ്രവിക്കുക ഏറ്റവും വലിയ പാപം...

8. സ്നേഹിക്കുന്നവരെ വേർപിരിക്കുക എന്നത്  കൊടും പാപം..

9. കുഞ്ഞുങ്ങളെ, മോശമായ ആരോഗ്യ-മാനസിക അവസ്തകളിലുള്ളവരെ, ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുക..

10. പ്രാർഥിക്കാം, മെഡിറ്റെട്ടു ചെയ്യാം അതിലൊന്നും ഒരു വിധത്തിലുള്ള നിർബന്ധവുമില്ല, എന്നാൽ സ്ഥിരമായി ഒരു മണിക്കൂർ വ്യായാമം ചെയ്യണം..

NB : ഇങ്ങനൊരു ജീവിതചര്യ പിന്തുടരുന്ന ഒരുപാട് പേര് കാണും..സന്തോഷമുള്ള കാര്യമാണ്..
എന്റെ മതത്തിൽ ഇത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നൊന്നും പറഞ്ഞു വരണ്ട..ചർച്ച ചെയ്യാൻ താത്പര്യമില്ല..ലോജിക്കലായുള്ള എന്ത് സംശയവും/വിശദീകരണവും ചോദിക്കാവുന്നതാണ്..പക്ഷെ ഉത്തരം എന്റെ സമയവും സാവകാശവും സൌകര്യവും ഒക്കെ പോലിരിക്കും.. :)

Monday, 27 October 2014

സർപ്രൈസ്!!! സർപ്രൈസ്!!!



എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത മനോഹരമായ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ട്..

അതിതാകുന്നു..

ഒരു ദിവസം നിനച്ചിരിക്കാതെ കതവിൽ ഒരു മുട്ട്..തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ഫ്ലിപ്കാർട്ടേ..ട്ടൻ...അതാ എനിക്കൊരു സർപ്രൈസ് പാഴ്സൽ!!! അത് കയ്യിൽ വാങ്ങി അങ്ങേരു തരുന്ന പ്രമാണ പത്രത്തിൽ ഒപ്പുമിട്ടു കൊടുത്ത് കതകടച്ച് മുറിയിൽ കയറി നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അത് തുറക്കുമ്പോൾ കുറെ പുസ്തകങ്ങൾ.. ഹോ...
ഈ സ്വപ്നം ഞാൻ മാസത്തിൽ അഞ്ചു തവണ വീതം എന്റെ മിസ്റ്റർ. നിയതിയോട് പറയും.."ഞാനിവൾക്കൊരു സർപ്രൈസ് ഗിഫ്റ്റ് പോലും വാങ്ങി കൊടുത്തില്ലല്ലോ" എന്നോർത്ത് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറി അപ്പൊ തന്നെ ഫ്ലിപ്കാർട്ടിൽ സൈൻ ഇൻ ചെയ്തു കയറുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയ സഹധർമ്മണൻ അപ്പൊ കൂളായി.."എടീ, നിനക്ക് ഏത് ബുക്ക്‌ വേണം?? പറ..ഞാനതിന്റെ പി.ഡി.എഫ് ഇപ്പ തന്നെ ഇ-ബുക്ക് റീഡറിലിട്ടു തരാം.."

ഹും..പിന്നേ..ആർക്കു വേണം പി.ഡി.എഫ്?? എനിക്ക് ഒരു പുസ്തകം പുസ്തകമായി തന്നെ വേണം..അതും സർപ്രൈസ്..അത് തുറക്കുമ്പോഴുള്ള മഷി മണം, ആദ്യത്തെ പേജിൽ പേരെഴുതി അതിനെ എന്റെതാക്കുന്ന സുഖം..തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നുള്ള വായന..കൂടെ കിടത്തിയുള്ള ഉറക്കം..ഒരു പുസ്തക പ്രസാധകന്റെ മോളോട് എങ്ങനെ ഇത് പറയാൻ തോന്നി എന്ന ഭാവത്തോടെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നിട്ട് സ്വയം പറയും "ഹും..ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോ ഒരു ബെഡ് ടൈം സ്റ്റോറി  പറഞ്ഞു തരാൻ പറയുമ്പോ അതീന്നു രക്ഷപെടാൻ യൂ ടൂബീന്നു കുഞ്ഞികഥകൾ ഡൌണ്‍ലോഡ്  ചെയ്ത് വെച്ച് ഇയർ ഫോണീ കൂടെ കേൾപ്പിക്കുന്ന മഹാനല്ലേ നീ..നിന്നോടിതു പറഞ്ഞ എന്നെ വേണം തല്ലാൻ.."

എന്തായാലും എന്റെ പ്രാർത്ഥന ഓണ്‍ലൈൻ തമ്പുരാൻ കേട്ടു..ഒരു ദിവസം നട്ടുച്ചക്കു ഒരു ഫ്ലിപ്കാർട്ടേട്ടൻ എന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി..സർപ്രൈസ്!!! സർപ്രൈസ്!!!..ഞാൻ കതകു തുറന്നു..സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു പാഴ്സൽ..."ഹോ..എത്ര ബുക്ക് കാണും?? ഇനി ബുക്ക് തന്നെ അല്ലെ??"
ഇമ്മാതിരി, 'അപ്പം തിന്നാൽ പോര കുഴിയും എണ്ണണം' എന്ന വാശിയോടെ "പേടിക്കണ്ട, ഇങ്ങു തന്നോളൂ" എന്ന മുഖഭാവവുമായി ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ   പാഴ്സൽ  കയ്യിൽ വെച്ചു തന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു.."അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ മാടത്തിന്റെയാ..അവരവിടില്ല..ഇവിടെ തരാൻ പറഞ്ഞു.."..

തകർന്നു തരിപ്പണമായ ഹൃദയത്തോടെ ഞാൻ അത് ഏറ്റു വാങ്ങി..പിന്നെ ഒട്ടും വൈകിയില്ല..ഞാൻ വീടും പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി ഒറ്റ നടപ്പ്..ആദ്യം കണ്ട ബുക്ക് ഷോപ്പിൽ കേറി ആദ്യം കണ്ട "ഹാഫ് ഗേൾഫ്രണ്ടും" വാങ്ങി (ഓ പിന്നേ, നൂറ്റി നാല്പ്പത്തി അഞ്ചു രൂപക്ക് ക്ലാസ്സിക് എടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്നു അവിടെ) തിരിച്ചു വന്നു..  

രാത്രി കെട്ടിയോൻ: "ഇതായിരുന്നോ..??ഇത് നേരത്തെ തന്നെ അങ്ങ് വാങ്ങിച്ചാ പോരാരുന്നോ??"
ഞാൻ: "അല്ല, ഞാനൊരു സർപ്രൈസിനു കാത്തിരുന്നതാ... ഉച്ചക്കതു ആവശ്യത്തിനു കിട്ടി.."

വാൽകഷണം: ഞാൻ സെന്റിയടിച്ച് ആർക്കെങ്കിലും വെളിവ് കേടു തോന്നി വല്ല പുസ്തകവും വാങ്ങിച്ച് ഇങ്ങോട്ടേക്കു അയച്ചു തരീപ്പിക്കാനുള്ള സൈകൊളജിക്കൾ മൂവാണിത് എന്ന് ശത്രുക്കൾ പറഞ്ഞു പരത്തിയാൽ എനിക്ക് മറുപടി ഉണ്ട്..  "അതിനു ഞാനെന്റെ അഡ്രസ്സ് തന്നിട്ടില്ലല്ലോ..." :P







Sunday, 26 October 2014

മാന്ഗല്യം തന്തു നാനെനാ..പിന്നെ ജീവിതം.......
 






സീൻ ഒന്ന്

കുട്ടികൾക്കായി കോവളത്ത് വച്ചൊരു ക്യാമ്പ്..ക്യാമ്പിന്നവസാനം സെലക്റ്റ് ചെയ്ത മൂന്നു കുട്ടികളെ അതിൽ നിന്ന് ബെസ്റ്റ് ക്യാമ്പറെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ വേണ്ടി ഇന്റെർവ്യൂ ചെയ്യാൻ വിളിച്ചിരുത്തിയിരിക്കുന്നു..അതിൽ രണ്ടായി മുടി പിന്നിയിട്ട, അധികം ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത, ഗൌരവക്കാരിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയും വാ തുറന്നാൽ പിന്നെ അടച്ചു വയ്ക്കാത്ത എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ഒരു ആണ്‍കുട്ടിയും പിന്നെ മറ്റൊരു അജ്ഞാതനും ഉണ്ട്..ഇന്റെർവ്യൂനു കയറി പോകും മുൻപ് ആണ്‍കുട്ടി ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു...അവൾ ചിരിക്കാതെ മറ്റെന്തിലോ മുഴുകി ഇരിക്കുകയാണ്..

സീൻ രണ്ട്

ഇന്ത്യൻ പ്രസിടന്റ്റ് അബ്ദുൽ കലാം എറണാകുളത്ത് ലെ മെരിടിയനിൽ വച്ച് കേരളത്തിൽ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം ഉള്ള കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുന്നു..കൊല്ലം ജില്ലയെ പ്രതിനിധീകരിച്ച കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു ബസിലാണ് വന്നത്..തിരിച്ചും പോകും വഴി, മുകളിൽ പറഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അച്ചനും മുകളിൽ പറഞ്ഞ ആണ്‍കുട്ടിയും "അശ്വമേധം" കളിക്കുന്നു..പെണ്‍കുട്ടി അപ്പോഴും വഴിയോര കാഴ്ചകളിൽ കണ്ണ് നട്ടങ്ങനെ..

സീൻ മൂന്ന്

പെണ്‍കുട്ടിയെ ഇന്റെർവ്യൂ ചെയ്യാൻ ഒരു മാഗസിൻ റിപ്പോർട്ടർ എത്തുന്നു..തങ്ങൾ എല്ലാ ലക്കവും ഒരു ബാല പ്രതിഭയെ കുറിച്ച് എഴുതാരുണ്ടെന്നും കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ വന്നയാളുടെ ഇന്റെർവ്യൂ നോക്കൂ എന്നും പറഞ്ഞ് റിപ്പോർട്ടർ മാഗസിൻ പെണ്‍കുട്ടിയെ എല്പ്പിക്കുന്നു..അവൾ നോക്കുമ്പോൾ ആ ആണ്‍കുട്ടിയുടെ ഇന്റെർവ്യൂ..

സീൻ നാല്

അവിചാരിതമെങ്കിലും ആ ആണ്‍കുട്ടിക്കും പെണ്‍കുട്ടിക്കും ഒരേ വർഷം തന്നെ അതേ പ്രസിടന്റിന്റെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത പുരസ്കാരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു..അവർ തമ്മിൽ കാണുന്നില്ല..

സീൻ അഞ്ച്

പെണ്‍കുട്ടി വളർന്നു ഒരുപാട് ചിരിക്കുകയും വർത്തമാനം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരുവളായി മാറിയിരുന്നു....ഒരു ദിവസം എഫ്.ബിയിൽ ഒരു ഫ്രെണ്ട് റിക്യസ്റ്റ്.."പണ്ട് ബാലജന സഖ്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട്ടിയാണോ" എന്നും ചോദിച്ച്..അതെ എന്ന് മറുപടി അയക്കുകയും എന്നാൽ ഇദ്ദേഹത്തെ അത്ര ഓർമ കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ച് പയ്യന്റെ പ്രൊഫൈൽ നോക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അത് ആ പഴയ ആണ്‍കുട്ടി..അങ്ങനെ അവർ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറുന്നു..

സീൻ ആറ്

പെണ്‍കുട്ടിയുടെ നാട്ടിൽ ഒരു ഡോക്യുമെന്റെഷനായി ആണ്‍കുട്ടി വരുന്നു..അവൾ അവനെ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു..ഉച്ചക്കു ശേഷം ഒരു കവിയരങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കെണ്ടതുള്ളതിനാൽ അവൾ അതിനു പോകാൻ തയാറായി ഇരിക്കുകയാണ്..ആണ്‍കുട്ടി വരുന്നു..വീട്ടിൽ എല്ലാരോടും സൗഹൃദം പുതുക്കുന്നു..അമ്മയും അമ്മൂമ്മമാരും എല്ലാം വളരെ മതിപ്പോടെ പയ്യനോട് സംസാരിക്കുന്നു..പെണ്‍കുട്ടി കവിയരങ്ങ് ക്യാൻസൽ ചെയ്ത് ഒപ്പം കൂടുന്നു..വീടിന്റെ നടുത്തളത്തിൽ മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നു..

സീൻ ഏഴ്‌

പെണ്‍കുട്ടി തിയറ്ററിൽ സിനിമ കാണുകയാണ്...അപ്പൊ ആണ്‍കുട്ടിയുടെ മെസ്സേജ്..."സിനിമ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയാൽ എന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കൂ"...

സീൻ എട്ട്

പാട്ട് കേട്ട് കുളിച്ചിറങ്ങി വരുമ്പോൾ ആണ്‍കുട്ടിയുടെ ഫോണ്‍..വർത്തമാനത്തിനിടയിൽ "ഇനി ജീവിത കാലം മുഴുവൻ എന്റെ ഒപ്പം കൂടുമോ" എന്ന ചോദ്യം..കാര്യം മനസ്സിലായെങ്കിലും പരിഭ്രമത്തിൽ പെണ്‍കുട്ടി "ഞാൻ നല്ല സുഹൃത്തല്ലേ..അത് മതി..അതിനപ്പുറമുള്ള കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് ഇപ്പൊ തീരുമാനിക്കാൻ പറ്റില്ല" എന്ന് പറയുന്നു..എങ്കിലും രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ അങ്ങനെ ഒരു ബന്ധത്തിനെ പറ്റി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു നോക്കുന്നു..എനിക്ക് പ്രേമമുണ്ടോ പ്രേമമുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിൽ പലകുറി ചോദിച്ച് "ഹോ, ഇല്ല" എന്ന് ആശ്വസിക്കുമ്പോൾ ഇയർ ഫോണിൽ  "ഒരു ഗീതമെന്റെ മനസ്സിൽ വരുന്നുണ്ട്, നീ വരാതെങ്ങനെ മുഴുവനാകും??" എന്ന് വേണുഗോപാൽ പാടുന്നു..ഇത് ആ ആണ്‍കുട്ടി തനിക്കു തന്ന കവിതകളിൽ ഒന്നാണല്ലോ എന്നവൾ പകയ്ക്കുന്നു ..
രാത്രി രണ്ടു മണി...സാരമില്ല, അവൾ അവനു മെസേജ് അയക്കുന്നു "ഐ തിങ്ക്‌ ഇറ്റ്‌ ഈസ്‌ ആൻ യെസ്"...ഉടൻ അവൻ തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു..."ഞാൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല"..
"ഇപ്പൊ സംസാരിക്കാൻ പറ്റില്ല, നാളെ പകലാകട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ്  അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക്..

സീൻ ഒൻപത്

"ആ പയ്യൻ കൊള്ളാം, ഇനി വല്ല പ്രേമവുമാണോ" എന്ന് അമ്മ കളിയാക്കുന്നു.."മം..അങ്ങനെ പറയുന്നു" എന്ന് അവൾ..ഞെട്ടുന്ന അമ്മ..കുഞ്ഞമ്മയും അമ്മൂമ്മയും ഒക്കെ പല തവണ കളിയാക്കുന്നു..കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവരും ഞെട്ടുന്നു.."നീ എന്ത് പറഞ്ഞു??" എല്ലാവരും ചോദിക്കുന്നു..അവൾ "ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല" എന്ന് പറയുന്നു..

സീൻ പത്ത്

ആരുടെ ഫോണ്‍വന്നാലും വീട്ടുകാർ ജാഗരൂകരാകുന്നു..എന്നിട്ട് "ഏയ്‌ ഞാനീ വഴി വന്നപ്പോ വെറുതെ" എന്നാ ഭാവത്തിൽ കടന്നു പോകുന്നു..പെണ്‍കുട്ടി ആണ്‍കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞു "അമ്മ ചോദിക്കുന്നു, എന്ത് പറയണം??"
"ഒന്നും പറയണ്ട, ഞാൻ വന്നു പറഞ്ഞോളാം"
ആണ്‍കുട്ടി ആ ഞായറാഴ്ച തന്നെ വീട്ടിൽ വന്നു കാര്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നു...അമ്മയുമായി ഈ ബന്ധത്തിന്റെ ഗുണത്തെ പറ്റി രണ്ടു മണിക്കൂർ തർക്കിക്കുന്നു.. ഒടുവിൽ നിവൃത്തി ഇല്ലാതെ അമ്മ, "മോൻ വീട്ടിൽ സംസാരിച്ചു തീരുമാനിക്കൂ"..

സീൻ പതിനൊന്ന്

ഹോസ്പിറ്റലിൽ, അതും ഒരു ഗൈനകോളജി വാർഡിനു മുൻപിൽ വെച്ച് (ആകസ്മികം!!) പെണ്‍കുട്ടിയും ചെക്കപ്പിനു വന്ന ഭാവി അമ്മായി അമ്മയും സംഗമിക്കുന്നു.. അവർ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നു...സുഹൃത്തുക്കളെ പോലെ പിരിയുന്നു..പിരിയും മുൻപ് പപ്സ് വാങ്ങി തന്നിട്ട് അമ്മായി അമ്മ, "കുറച്ചൊക്കെ വണ്ണം വെക്കണ്ടേ??വല്ലതും നല്ലപോലെ കഴിക്കണം കേട്ടോ??"

സീൻ പന്ദ്രണ്ട്

കോളേജിൽ ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രേമിക്കുന്നവരുണ്ട്..പക്ഷെ ഈ ആണ്‍കുട്ടിയും പെണ്‍കുട്ടിയും പ്രേമിച്ചിട്ട്, കാർന്നോമ്മാരെ ഒക്കെ അറിയിച്ചിട്ട് ഒരേ കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ പോകുന്നു..കൊളെജല്ല, ഐ.ഐ.ടി ആണ്..അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയാൽ കാർന്നൊമാർക്ക് വിട്ടല്ലേ പറ്റൂ..

സീൻ പതിമൂന്ന്

ഐ.ഐ.ടിയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടാക്കാൻ വരുമ്പോൾ ഭാവി അമ്മായി അച്ചനെ പരിചയപ്പെടുന്നു..അങ്ങനെ പെണ്‍കുട്ടിയും ആണ്‍കുട്ടിയും ട്രെയിൻ കയറുന്നു..

അപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതി കാണിക്കുന്നു...

"രണ്ടര വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം..."

സീൻ പതിനാല്

"ഇനി എന്താ എഴുതുന്നത്??" പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മടിയിൽ വന്നു കിടന്നു കൊണ്ട് ആണ്‍കുട്ടി..
"നമ്മുടെ പ്രേമ കല്യാണ കഥ" സ്ക്രീനിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച് പെണ്‍കുട്ടി റ്റൈപ്പ് ചെയ്യുന്നു..
"അത് വേണോ"
"പിന്നല്ലാതെ"
"എങ്കി എഴുതീട്ട് പെട്ടെന്ന് വന്നു ആഹാരം കഴിക്ക്.." ആണ്‍കുട്ടി എണീറ്റ്‌ പോകുന്നു..
പിന്നെ അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന്..
"എടീ, എന്നെ ഫുൾ വായിച്ച് കേൾപ്പിച്ചിട്ടെ പോസ്ടാവേ.."
"പിന്നല്ലാതെ.." എന്നും പറഞ്ഞു ചിരിയടക്കി പെണ്‍കുട്ടി അത് തന്റെ ബ്ലോഗിൽ പോസ്റ്റുന്നു..
ന്റെ ബ്ലോഗിന്റെ കഥ

ഞാൻ ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതി തുടങ്ങിയത് വളരെ അവിചാരിതമായാണ്..

സംസാരം ആണ് എന്റെ ഫെവരിട്റ്റ് ഹോബി.. ചില വ്യക്തികളോട് ചില വിഷയങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ സമയം പോകുന്നതേ അറിയില്ല..അതുപോലെ ഇത്തരം വർത്തമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന അറിവുകളും അനുഭവങ്ങളും അപാരമാണ്..പല നാടുകളിലുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നമ്മൾ അനുഭവങ്ങൾ പങ്കു വക്കുമ്പോൾ അത് പലപ്പോഴും നമ്മളെ തന്നെയുള്ള പുനർ വായന ആവുന്നു..അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ഇത്തരം ലേസി ടോക്കുകളെ വില കുറച്ചു കാണാറില്ല..ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകത തന്നെ രാത്രി മുഴുവൻ നമ്മൾ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പമാണ് എന്നതാണ്..

ഇവിടെ പലപ്പോഴും ബോറടിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രചോദനത്തിനു വേണ്ടി പഴയ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്..എന്നാൽ എല്ലാവരും അവരവരുടെ തിരക്കുകളിൽ ആകുമ്പോൾ ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ, പ്രത്യകിച്ച് ഫോണിൽ, എനിക്ക് തോന്നില്ല..(ഫോണ്‍സംഭാഷണം ഒട്ടുമിഷ്ടമല്ലാത്ത ആളാണ്‌ ഞാൻ)..അങ്ങനെ ഞാൻ എഴുതി തുടങ്ങി..അവരെ പറ്റിയും എന്നെ പറ്റിയും എന്റെ വീടിനെ പറ്റിയും ഒക്കെ..

പഴയ ചില സംഭവങ്ങളൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ രസം തോന്നും..അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതാമെന്നു കരുതി..ഇത്തവണ നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഒരു വലിയ ബ്രേക്ക് വന്നു..തിരികെ വന്നു ഓരോ തിരക്കുകളിൽ പെട്ട് ഞാൻ ബ്ലോഗ്ഗിന്റെ കാര്യം തന്നെ അങ്ങ് മറന്നു വരികയായിരുന്നു..അപ്പോഴാണ്‌ "ഇനിയും എഴുതണം ബ്ലോഗ്‌ ഇഷ്ടമാണെന്ന്" ചിലർ പറയുന്നത്..അതെനിക്ക് വലിയ പ്രോത്സാഹനം ആയി; എഴുതാൻ മാത്രമല്ല, കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ച് എഴുതാനും..എന്നെ അറിയാത്ത ആളുകളും ബ്ലോഗ്‌ വായിക്കുന്നുണ്ടെന്നു അറിയുമ്പോൾ ഉള്ള എന്റെ സന്തോഷം ഞാൻ മറച്ചു പിടിക്കുന്നില്ല..

ഒരു കഥയോ കവിതയോ എഴുതുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഭാവന അതിൽ വലിയ പങ്കു വഹിക്കും..എന്നാൽ ബ്ലോഗിൽ എന്റെ അനുഭവങ്ങളാണ് ഞാൻ കൂടുതലും എഴുതാറ്..അത് ഒരു കഴിവല്ല....എന്നിട്ടും ഞാൻ എഴുതുമ്പോൾ അതിനെ പറ്റി നല്ല വാക്ക് പറഞ്ഞവരോട്, തിരുത്തലുകൾ കാണിച്ചു തന്നവരോട് എല്ലാം നന്ദിയുണ്ട്..അധികം ആരും താഴെ കമന്റുകൾ എഴുതി കാണാറില്ല..അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കലല്ലാത്തവരെ എനിക്ക് പരിചയമില്ല..വിമർശനവും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു..നിങ്ങളുടെ വിമർശനങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു..

എന്ന് ഒരു ബ്ലോഗിനി.... :)
ഉമ്മ 



കേരളത്തിൽ ചുംബന സദാചാരം കൊടുമ്പിരി കൊള്ളുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ ആലോചിച്ചത് എന്റെ ആദ്യത്തെ ചുംബനത്തെ പറ്റിയാണ്..അതൊരു ഒന്നൊന്നര ചുംബനമായിരുന്നു..

അച്ചന്റെ ഓഫീസ് വാർഷികമായിരുന്നോ അതോ അച്ചന്റെം അമ്മേടേം വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നോന്നു കൃത്യമായി ഓർമയില്ല..(ഡൌട്ട് തീർക്കാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചപ്പോ പുള്ളിക്കാരി ഏതോ പ്രഭാഷണം കേൾക്കാൻ പോയിരിക്കുകയാണ്..).എന്തോ ആവട്ടെ...രംഗം ഒരു പാർട്ടി ആണ്..

അച്ചന്റെ കൂട്ടുകാരും ഓഫീസ് സ്ടാഫുകളും എല്ലാം ഉണ്ട്..
അതിൽ മായ ചേച്ചി, ഓഫീസ് തുടങ്ങിയ കാലം മുതൽ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉണ്ട്..ചേച്ചിയുടെ മകനും ഞാനും ഒരേ പ്രായം, ചേച്ചിയുടെ മകളും എന്റെ അനിയനും ഒരേ പ്രായം..പിന്നെ, പ്രത്യേകം എടുത്തു പറയേണ്ട കാര്യം ഞാനന്ന് എൽ.കെ.ജി യിലാണ് പഠിക്കുന്നത്..(അയ്യോടാ, പിന്നെന്താ വിചാരിച്ചത്???)..

പാർട്ടിയുടെ അവസാനം ഞങ്ങൾ കൂടിയിരുന്നു ഓരോ ഗിഫ്റ്റായി തുറന്നു തുറന്നു നോക്കുകയാണ്..ആർക്കും വേണ്ടാത്ത കുറെ കപ്പും സോസറും പൂവും കാടും പടലും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അതാ ഒരു കളിപ്പാട്ടം..(എന്ത് കളിപ്പാട്ടമാണെന്ന് ഓർമയില്ല, ട്ടോ)..എന്തായാലും ആർക്കും "എനിക്ക് വേണം" എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സാധനം..ഞാനങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ അതിന്മേൽ കൈ വെക്കവേ മറ്റൊരു ജോഡി ദുർബലമായ കൈകൾ കൂടി അതിന്റെ മുകളിൽ വന്നു വീഴുന്നു..അന്ന് എൻറെ അനിയന് ഒരു വയസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നത് കൊണ്ടും അതുവരെ വീട്ടിലെ എല്ലാ സ്ഥാവര ജമ്ഗമങ്ങൾക്കും ഞാൻ മാത്രം അവകാശി ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും, സത്യം പറയാല്ലോ, എനിക്കത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല..പൊതുവെ ഇത്തരം കണ്ഫ്യൂഷൻ എനിക്കിഷ്ടമല്ല...അതുകൊണ്ട് എതിരാളിയെ കടിക്കുക എന്നതാണ് എൻറെ രീതി..

എന്നാൽ ഇത് മായ ചേച്ചിയുടെ മോനാണ്..കടിച്ചാൽ എൻറെ ഇമേജ് തകരുമെന്ന് മാത്രമല്ല അച്ചൻ ഇടപെട്ടു ആ കളിപ്പാട്ടം അവനു കൊടുക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്..ഇനി എന്ത് ചെയ്യും??

മായ ചേച്ചിയുടെ മോനാണെങ്കിൽ ഒരു പാവം..അത് എൻറെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുകയാണ്.. (പിന്നീട് അവൻ ഇന്നേവരെ എൻറെ മുഖത്ത് നോക്കിയ ചരിത്രമില്ല)...അതെന്തോ ആവട്ടെ..ഞാൻ അവന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി കളിപ്പാട്ടമെടുത്തു..

അന്ന് എൻറെ അച്ചൻ നല്ല മൂഡിലായിരുന്നു..പ്രശ്നം ഒഴിവാക്കാൻ അച്ചൻ ആ കളിപ്പാട്ടം എൻറെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയിട്ട് പറഞ്ഞു.."ആദ്യം നിങ്ങൾ പരസ്പരം ഉമ്മ കൊടുത്തെ.."..
ഞങ്ങൾ അനങ്ങിയില്ല..
ഞാൻ "എൻറെ പട്ടി കൊടുക്കും" എന്ന മട്ടിൽ നില്ക്കുന്നു..
അവൻ "ഞാൻ അത്തരക്കാരനല്ല" എന്ന മുഖഭാവത്തോടെയും..

ഉടൻ അച്ചൻ ടോണ്‍ മാറ്റി പുതിയ അനൗൻസ്മെന്റ്.."ആരാണോ ആദ്യം ഉമ്മ കൊടുക്കുന്നത് അവർക്ക് കളിപ്പാട്ടം.."

കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി ഞാനാ ചെറുക്കനെ വലിച്ച് പിടിച്ച് ഒരുമ്മ..അവനൊന്നു പകച്ചു..പിന്നെ മുള ചീന്തുന്ന പോലെ ഒരു നിലവിളി..(മുള ചീന്തുന്ന ശബ്ദം എന്താണെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല...അതൊരു ഭംഗിക്ക് പറഞ്ഞതാ...എന്നാലും മിനിമം ഒരു ചുവന്ന ലൈറ്റുള്ള ആംബുലൻസിന്റെ ഒച്ചയിൽ എന്ന് വിചാരിക്കുക..)..കരച്ചിൽ നില്ക്കുന്നില്ല..അച്ചന്റെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം വലിയ ഒച്ചയിൽ ചിരി..ഞാനാണെങ്കിൽ കളിപ്പാട്ടം സ്വന്തമാക്കിയ ആവേശത്തിൽ നില്ക്കുന്നു..മായ ചേച്ചിയുടെ മകൻ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ പോലെ എങ്ങി എങ്ങി കരയുന്നു.."എന്താ മോനെ കരയുന്നത്" എന്നും ചോദിച്ച് മായ ചേച്ചി ഓടി വന്നപ്പോൾ  എൻറെ കളിപ്പാട്ടം സെന്റിയടിച്ച് അവൻ കൊണ്ട് പോകുമോ എന്ന് ഭയന്ന് ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ അവന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു " ഇവളെന്നെ ഉമ്മ വച്ചു.."

അപ്പൊ തോറ്റതിനല്ല , ഞാൻ ഉമ്മ വച്ചതിനാണ് അവൻ കരഞ്ഞത്..എൻറെ ഉള്ളിൽ എന്തോ "പ്ലിംഗ്" എന്ന് തകർന്നു വീണു..

പിന്നെ അവൻ ചെറുപ്പത്തിലൊന്നും മായ ചേച്ചിയുടെ കൂടെ ഓഫീസിൽ വന്നിട്ടില്ല..ഇപ്പൊ കേൾക്കുന്നു ആ നാണം കുണുങ്ങി ചെക്കൻ വല്യ കേമനായെന്നും ചെക്കന്റെ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു അടുത്ത ചിങ്ങത്തിൽ കല്യാണമാണെന്നും..അപ്പൊ പറഞ്ഞു വരുന്നത് അതൊക്കെ ആ ഒരു ഉമ്മേടെ ഐശ്വര്യമാണെന്നെ...അല്ലാതെന്തു പറയാൻ ...

Monday, 6 October 2014

ജീീീീൻസ് 



സ്ത്രീകൾക്ക് എന്ത് വസ്ത്രം ധരിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം ഇന്ത്യയിലുണ്ട്..(മറ്റു പല രാജ്യങ്ങളിലും അതില്ല എന്നിരിക്കെ)...അതുകൊണ്ട് അത് വിട്ടു പിടി..യേശുദാസിന്റെ പ്രസ്താവനയെ അനുകൂലിച്ചും വിമർശിച്ചുമുള്ള ധാരാളം പോസ്റ്റുകളും കമ്മന്റുകളും കണ്ടു..എന്റെ നിരീക്ഷണം ഇതാണ്...

കേരളത്തിലെ, "പ്രലോഭനപ്പെട്ടു പോകുന്ന/പോകുമോ എന്ന് പേടിക്കുന്ന കുഞ്ഞാടുകൾക്ക്" വേണ്ടി ഞാൻ പുരുഷനോട്ടത്തിലൂടെ തന്നെ എൻറെ സ്ത്രീ അനുഭവങ്ങൾ പറയെട്ടെ..


(വസ്ത്ര ധാരണത്തിലെ അപാകതയാണ് പീഡനത്തിനു കാരണം എന്ന് വാദിക്കുന്നവരൊട് ഒന്നും പറയാനില്ല..അവരുടെ വീടുകളിലെ/ കണ്‍വെട്ടത്തുള്ള സ്ത്രീകളെ കാത്തോളണേ ദൈവമേ എന്ന് മാത്രം പ്രാർഥിക്കുന്നു.. )

1. ജീൻസിനെ എതിർത്തവരിലെ ഒരു കൂട്ടരുടെ വാദം "ഇറുകിയ ജീൻസ് ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു", "നമ്മുടെ കാലാവസ്ഥക്ക് ചേർന്നതല്ല" എന്നതാണ്..എന്നാൽ, കേരളത്തിലെ പെണ്‍കുട്ടികൾ ജീൻസ് ധരിക്കരുതെന്ന് യേശുദാസ് പറഞ്ഞത് അവരുടെ ആരോഗ്യ പ്രശ്നം കണക്കിലെടുത്തല്ല..പകരം 'പുരുഷന്മാരെ വിഷമിപ്പിക്കരുത്' എന്ന, 'അവരെ വേണ്ടാദീനം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കരുത്' എന്ന, തീർത്തും സ്ത്രീ വിരുദ്ധമായ നിലപാടിലൂടെയാണ്..അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും മാർഗവും സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയിൽ ഊന്നിയതാണ്..ഞാൻ അതിനെ പ്രതികൂലിക്കുന്നു..(ഇനി കാലാവസ്ഥയാണ് വിഷയം എങ്കിൽ ഈ കൊടും ചൂടിൽ നിങ്ങൾ ആദ്യം എതിർക്കേണ്ടത് പർദയെ ആണ്..) 

2. ഇനി ജീൻസിനെ പറ്റി..വളരെ ചെറുപ്പം മുതൽ ജീൻസ് ധരിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണ് ഞാൻ..എനിക്ക് ചുരിദാർ, സാരി എന്നിവയാണ് ഏറ്റവും അസൌകര്യം ആയി തോന്നിയിട്ടുള്ളത്..സാരി എത്ര പിന്നു കുത്തിയാലും താഴോട്ടിറങ്ങി പോകുമോ,വയറു കാണുമോ,മുന്താണി എവിടേലും ചെന്ന് കുരുങ്ങുമോ എന്നും ചുരിദാർ ആണെങ്കിൽ ഷാൾ എങ്ങനെ കുത്തണം, സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ കാറ്റത്ത് ഷാൾ മാറിടത്തിൽ നിന്ന് തെന്നി നീങ്ങുമോ തുടങ്ങി യ പലവിധത്തിലെ ചിന്തകൾ.. ഇത് കേരളത്തിൽ മാത്രേ എനിക്ക് പ്രശ്നമുള്ളൂ..കാരണം പുരുഷന്മാരുടെ തുറിച്ചു നോട്ടമാണ് ഇത്തരം ടെൻഷൻ ഉണ്ടാക്കുന്നത്..ജീൻസ് ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം അയഞ്ഞു തൂങ്ങിയത് ധരിക്കാൻ പറ്റില്ല..
എന്നാൽ ഇറുകിയ ജീന്സിന്റെ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി സംസാരിക്കുമ്പോൾ നാം മറന്നു പോകുന്ന ഗൗരവതരമായ മറ്റൊരു പ്രശ്നം ഉണ്ട് ...സ്ത്രീകളുടെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ...


3. ഇറുകിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച് പ്രലോഭിപ്പിക്കരുതെന്നു പറയുന്നവർ തന്നെയാണ് ഇറുകിയ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് എല്ലാം "ഒതുക്കി വക്കാൻ" പറയുന്നതും..അയഞ്ഞ ബ്രാ ധരിച്ച, അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാ ധരിക്കാത്ത പെണ്ണും പ്രലോഭനകരമാണെന്ന് ഇക്കൂട്ടർ പറയും.. ബ്രാ കേരളീയ വസ്ത്രമല്ല, അത് ഉപയോഗിക്കരുതെന്ന് ആരും പറയാത്തതെന്തേ??? ഇറുകിയ ബ്രാ സ്തനാർബുദത്തിനു കാരണമാകുന്നുണ്ട്..അപ്പൊ സ്തനാർബുദം വന്നാലും വേണ്ടില്ല കേരളത്തിലെ ചില പുരുഷ (?) കേസരികളുടെ കണ്ട്രോൾ പോകരുത്...അതാണ്‌ പ്രധാനം..

4. ഇനി അയഞ്ഞ "കുലീന" വസ്ത്രങ്ങളെ പറ്റി...സാരിയാണ് ഏറ്റവും നല്ലതെന്ന് പലരും പറയുന്നത് കേട്ടു...അയഞ്ഞ ബ്ലൌസ് ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീയെ നിങ്ങൾ എവിടെ എങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ??അത് പറ്റില്ല..അയഞ്ഞ ബ്ലൌസ് ധരിച്ചാൽ സാരി നേരെ നില്ക്കില്ല..മാറിടത്തിൽ നിന്നൂർന്നു പോകും..ഇനി അടിപാവാട...അത് വയറു കീറി പോകുന്ന പരുവത്തിലാണ് മുറുക്കി കെട്ടേണ്ടത്..അല്ലേൽ താഴേന്നു ഊര്ന്നു പോകും..അമ്മമാരും അധ്യാപികമാരും ഇതൊക്കെ ധരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എത്ര സിമ്പിൾ എന്ന് തോന്നും, അല്ലെ??പക്ഷെ ഒരു തവണ ഉടുത്തു ഒന്ന് യാത്ര ചെയ്തു വരിക..അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് മനസ്സിലാവാൻ..
അഞ്ചു മീറ്റർ നീളത്തിൽ സാരി വലിച്ച് ധരിക്കുന്നവർ വിയർത്തു കുളിക്കുന്നത് കാണാം..സാരി കാലാവസ്ഥ ഫ്രണ്ട് ലി ആണെന്ന് എനിക്ക് ഒട്ടും അഭിപ്രായമില്ല..പണ്ടാണെങ്കിൽ വയറും മുതുകും ഒക്കെ തുറന്നിടാമായിരുന്നു..കേരളത്തിലെ മുതിർന്ന സ്ത്രീകൾ പണ്ടും ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ ആണ് സാരി ധരിച്ചിരുന്നത്/ധരിക്കുന്നത്..അന്നത് പ്രശ്നമില്ലായിരുന്നു..ഇന്ന് കേരളത്തിലെ വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന ഞരമ്പ്‌ രോഗികൾ കാരണം യുവതലമുറക്ക് അങ്ങനെ ധരിക്കാൻ പറ്റില്ല..അതും പ്രലോഭന പട്ടികയിൽ കൂട്ടും..


5. ഇനി ചുരിദാർ...പൊതുവെ കിട്ടുന്ന ചുരിദാർ സെറ്റുകളിലെ പാന്റിന്റെ പീസ്‌ വളരെ നേര്ത്തതായിരിക്കും..അത് കാരണം ഈ പാന്റിന്റെ അടിയിൽ അതേ നിറത്തിലെ ഇറുകിയ ലെഗ്ഗിങ്ങ്സ് ഇട്ടു സുതാര്യത അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന നിരവധി പെണ്‍കുട്ടികൾ ഉണ്ട് കേരളത്തിൽ..ഇതും തുറിച്ചു നോട്ടം ഒഴിവാക്കാനാണ്..ചുരിദാർ ഒരുപാട് അയഞ്ഞത് തയ്പിച്ചാൽ ബ്രാ പുറത്ത് കാണുകയും ഷാൾ ഊർന്നു പോവുകയും ചെയ്യും.. അയഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിക്കുകയും അതിനുള്ളിൽ ഇറുകി പിടിച്ച അടിവസ്ത്രം ധരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാവും കുലസ്ത്രീയുടെ ലക്ഷണം അല്ലെ??? എങ്കിൽ അതങ്ങ് പച്ചക്കു പറയുക..ആരോഗ്യം, കാലാവസ്ഥ എന്നൊന്നും പറഞ്ഞ തടി തപ്പണ്ട..

6. പലരുടെയും കമ്മന്റിൽ കണ്ടത് സ്ത്രീ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതെ പുരുഷനെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാനാണെന്ന് ആണ്..അല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ..സൗകര്യപ്രദമായ, ആത്മ വിശ്വാസം നല്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവരാണ് ഭൂരിഭാഗം...ഇനി ആണുങ്ങളെ "പ്രലൊഭിപ്പിച്ചിട്ട്" എന്ത് കിട്ടാനാണ്‌??ഏതെങ്കിലും വ്യക്തി ബലാല്സംഗം ചെയ്യപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുമോ?? അത് സ്ത്രീ ആയാലും പുരുഷനായാലും?? (റേപ്പ് ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്, അതിന്റെ അർഥം സെക്സ് എന്നല്ല)..ഭംഗിയുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോൾ ആകർഷണീയത വർദ്ധിക്കും എന്ന് അത് ധരിക്കുന്നവർ കരുതിയാൽ പോലും അതിനെ ലൈംഗികതയുമായി കൂട്ടികെട്ടുന്നവർ, അങ്ങനെ ഒരു കാര്യത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമുള്ളതാണ് സ്ത്രീകൾ എന്ന ചിന്താഗതി ഉള്ളവരാണ്.. അവരുടെ ചിന്തകൾ കുറച്ചു കൂടി വിശാലമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് പ്രാർഥിക്കുന്നു..

NB : ഇനി എൻറെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം..അഞ്ഞൂറ് രൂപക്ക് ഒരു ജീൻസ് വാങ്ങിയാൽ പല തരം ടോപ്പുകളുടെ കൂടെ ഒരുപാട് തവണ ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റും..നൂറു രൂപ മുതൽ ടോപ്പുകൾ കിട്ടും..ആയിരം രൂപക്ക് ഒരു ചുരിദാർ സെറ്റ് വാങ്ങി അത് തയ്പ്പിച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ബുദ്ധി അതേ പൈസക്ക് ഒരു ജീൻസും അഞ്ചു ടോപ്പും വാങ്ങിച്ചു ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ്..
(ഇവിടെ വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ കൊടും തണുപ്പത്ത് ജീൻസ് മാത്രേ ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റൂ..അപ്പോഴോ??)

"ഞങ്ങളെ ഒരു രോഗിയാക്കാൻ അത് മതി...വലിയ രോഗി" എന്ന് പാറക്കല്ലിൽ ചിരട്ട ഉരച്ച ശബ്ദത്തിൽ കേരളത്തിലെ ഞരമ്പ്‌ രോഗികളുടെ ഹൃദയം വിങ്ങുന്നുണ്ടാവാം..അയാമെ സോറി...

Monday, 15 September 2014

സുജ ടീച്ചർ
 
അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലെ വാർഷിക പരീക്ഷ തീരുന്ന ദിവസം...മലയാളം മീഡിയത്തിലെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ വിളിക്കാൻ ഞാൻ അവരുടെ പരീക്ഷ നടക്കുന്ന ക്ലാസിലേക്ക് പോയി..പരീക്ഷ പേപ്പറുമായി ക്ലാസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന ടീച്ചർ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കടന്നു പോയി..ഞാൻ അസ്തപ്രജ്ഞയായി നിന്നു.. എനിക്ക് ആ ടീച്ചറിനോട് വല്ലാത്ത ഒരു ആത്മബന്ധം പോലെ..എവിടെയോ കണ്ടു മറന്ന മുഖം..(അന്ന് 'ദെജാവു' എന്ന വാക്ക് അറിയില്ലല്ലോ)..വളരെ  സുന്ദരിയായ ഒരു ടീച്ചർ..മനസ്സിൽ വിളിക്കാൻ തോന്നിയ പേര് "അമ്മ" എന്നാണ്..

പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിറങ്ങി വന്ന കൂട്ടുകാരിയോട് കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചു..സുജ ടീച്ചർ..അവരെ മലയാളം പഠിപ്പിക്കുന്നു..അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രീയപ്പെട്ട ടീച്ചർ..
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ ഈ സുജ ടീച്ചർ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു..ഞാൻ ഒരാളോട് ഇഷ്ടം തോന്നിയാൽ പെട്ടെന്ന് അറ്റാച്ച്ഡ്‌ ആകുന്ന ആളാണ്‌...അതിനു പ്രത്യേകിച്ച് ലോജിക് ഒന്നും ഇല്ല..പിന്നെ, എനിക്ക് ഒരാളോട് പെട്ടെന്ന് ഇഷ്ടം തോന്നാനും പാടാണ്..എന്തായാലും സുജ ടീച്ചർ ആദ്യം പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിലായി..മുൻജന്മ ബന്ധം എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്..

ആറാം ക്ലാസ് ആദ്യ ദിവസം..മഴയോടൊപ്പം എല്ലാരും പുത്തൻ കുടയും ഉടുപ്പും ബാഗുമൊക്കെയായി ക്ലാസ്സിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്..കയ്യിൽ ചെറിയൊരു ചൂരലും അറ്റന്റൻസ് രെജിസ്റ്റരും ചോക്കുമായി സുജ ടീച്ചർ കടന്നു വന്നു..ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ് ടീച്ചറായി..മനസ്സിൽ സന്തോഷം നുരഞ്ഞു പൊങ്ങിയത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ..അവധിക്കാലം മുഴുവൻ കണ്ടു നടന്ന സ്വപ്നമാണ് ഫലിച്ചത്.. എങ്കിലും എനിക്ക് ടീച്ചറോട് സംസാരിക്കാൻ നാണമായി..പിന്നെ പിന്നെ സുജ ടീച്ചറും എന്നോട് അടുത്തു..ടീച്ചറുടെ ഓരോ വാക്കും എനിക്ക് ഏറ്റവും വിലയേറിയതായി..ഒരു ദിവസം ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിൽ വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ ടീച്ചറോട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആഹാരം, ഇഷ്ടപ്പെട്ട നിറം, വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട് ഇങ്ങനെ കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു..ഒരു കളിയാണ് എന്നാണ് പറഞ്ഞത്..ടീച്ചര്ക്ക് മൂന്നു വയസ്സുള്ള ഒരു മകളുണ്ടേന്നറിഞ്ഞു ..എനിക്ക് ആ കുട്ടിയോട് അസൂയയായി..

വീട്ടിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് സുജ ടീച്ചർ എന്റെ അമ്മയാണ് എന്നാണ്..ടീച്ചർ പറയുന്നത് മാത്രേ ഞാൻ അനുസരിക്കൂ എന്നും..എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് പോലും ടീച്ചറിനെ കാണാനാണ്..കളിക്കാൻ വിടുമ്പോഴും സ്കൂൾ വിടുമ്പോഴുമെല്ലാം ഞാൻ കാരണങ്ങളുണ്ടാക്കി സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ പോയി..ടീച്ചർ കണ്ണിൽ നിന്നു മായുന്നത് വരെ നോക്കി നില്ക്കുന്നതൊക്കെ ഇന്നോർക്കുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയും..

ഏഴാം ക്ലാസ്സിലും ടീച്ചർ തന്നെ ആയിരുന്നു ക്ലാസ് ടീച്ചർ..അന്ന് പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറെ പറ്റി എഴുതാൻ അഷറഫ് സാർ ഒരു അസ്സൈന്മെന്റ് തന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു കാർഡ് ഉണ്ടാക്കി  ടീച്ചറെ പറ്റി എഴുതി..(ക്ലാസ്സിലെ മിക്ക കുട്ടികളും ടീച്ചറിന്റെ പേരാണ് എഴുതിയത്)..അന്ന് അഷറഫ് സാർ ചോദിച്ചു  "നീയിതെന്തൊക്കെയാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്??'മൈ ടീച്ചർ ഈസ് ബ്യൂടിഫുൾ' എന്നും 'മൈ ടീച്ചർ ഈസ് മൈ ഗോഡ്' എന്നും ഒക്കെ??"..
(ആ കാർഡ് ഇപ്പോഴും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്..അത് മാത്രമല്ല എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകർ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച എല്ലാം ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്..അത് ഒരു മുട്ടായിയാണെങ്കിൽ പോലും അതിന്റെ കവർ വരെ..അതെന്റെ ഒരു വട്ടാണ്..)

ഏഴാം ക്ലാസ് പാതിയിൽ ടീച്ചർ ബി.എഡ് നു പോയി..അന്നൊരു ക്ലാസ് മുഴുവൻ കരഞ്ഞു..താൻ തിരിച്ചു വരുമെന്നും അന്ന് സെവൻ-എ ആണ് ഏറ്റവും മികച്ച ക്ലാസ് എന്ന് കേൾക്കണമെന്നും പറഞ്ഞാണ് ടീച്ചർ പോയത്.. എന്റെ ജീവിതം ഇരുട്ടിലായത് പോലെയായി ..എന്നാൽ എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ ടീച്ചർ തിരിച്ചു വന്നു..എന്റെ മലയാളം ടീച്ചറായി..അന്നെനിക്ക് ഫുൾ മാർക്ക് കിട്ടിയപ്പോൾ ടീച്ചർ ഒരു പാർക്കർ പേന സമ്മാനിച്ചു..പിറ്റേ ദിവസം ആ പേന കൊണ്ട് ടീച്ചറെ പറ്റി ഒരു കവിത എഴുതി ഞാൻ കൊണ്ട് കൊടുത്തു..ഒരുപാട് പൈസ കൂട്ടി വച്ച് വില കൂടിയ, തുറക്കുമ്പോൾ പാട്ട് കേൾക്കുന്ന ഒരു കാർഡ് വാങ്ങി ടീച്ചറിനയച്ചു കൊടുത്തതും ഓർക്കുന്നു..

ടീച്ചർ എല്ലാ കുട്ടികളെയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു..പഠിക്കുന്നവരേയും പഠിക്കാത്തവരെയും..എല്ലാ കുട്ടികളും തിരിച്ചും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു..എനിക്ക് പക്ഷെ അതൊരു ഒബ്സെഷനായിരുന്നു..ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിൽ വച്ച് ടീച്ചറെന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോയി എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെടുത്തി..പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പിരിഞ്ഞു പോകുന്നത് വേദന തന്നെ ആയിരുന്നു...എത്രയോ രാത്രികളിൽ ഞാൻ കരഞ്ഞിരിക്കുന്നു..എങ്കിലും ഞാൻ പുതിയൊരു സ്ഥലത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളുമായി വൈകാതെ പരിചയപ്പെട്ടു പൊരുത്തപ്പെട്ടു...

ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ  അധ്യാപക-വിദ്യാര്തീ ബന്ധം പലപ്പോഴും പൊള്ളയായി  (അതിൽ തന്നെ റിസേർച്ച് ഒക്കെ ആകുമ്പോഴേക്കും അത് പലപ്പോഴും ചൂഷണവും കൂടി ആകുന്നു)  മാറുന്ന പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്..വലിയ ശമ്പളവും പ്രശംസയും എല്ലാവിധ സൌകര്യങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്ന, കുട്ടികളെ മാത്രം വിലമതിക്കാത്ത അധ്യാപകരെക്കാൾ എന്നും ഓർക്കപ്പെടുകയും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുകയും പൂജിക്കപെടുകയും ചെയ്യുന്നത് സ്കൂൾ അധ്യാപകർ തന്നെ ആയിരിക്കും...(ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അതും സംശയമാണ്..)...എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതും ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശമ്പളം നല്കേണ്ടതും എൽ.കെ.ജി മുതൽ പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെയുള്ള അധ്യാപകർക്ക് അവരോഹണ ക്രമത്തിലാണ്.. കാരണം പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ  സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പങ്കു വഹിക്കുന്നവരെ ആണ് നമ്മൾ ഏറ്റവും കരുതലോടെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്...ഒരു തലമുറയെ തന്നെ വാര്ത്തെടുക്കുന്നവരാണ് അധ്യാപകർ എന്നത് എത്ര സത്യം.. 

ടീച്ചർ സ്കൂള് മാറി പോയെങ്കിലും ഞാൻ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ പോയി കണ്ടിരുന്നു..പിന്നീട് കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല..കാണാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നു..മക്കൾ സ്വാതിയും നന്ദനയും ഇപ്പൊ വലിയ കുട്ടികൾ ആയിട്ടുണ്ടാവും..ഈ ടീച്ചേഴ്സ് ഡെയിൽ ഞാൻ സുജ ടീച്ചറിനെ ഒരുപാട് ഓർത്തു..ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹീറോ ആയതിന്, ഒരുപാട് നല്ല വാക്കുകളും പുഞ്ചിരിയും തന്നതിന്, നന്നായി പഠിപ്പിച്ചതിന്, പ്രചോദനം ആയതിന് എന്റെ പ്രണാമം..

Monday, 11 August 2014

ബാന്ഗ്ലൂർ ഡെയ്സ്; ഒരു വിമർശനാത്മക നിരൂപണ യജ്ഞം.. 


ബാന്ഗ്ലൂർ ഡെയ്സ് കണ്ടു..

ആദ്യമേ പറയട്ടെ..ബാന്ഗ്ലൂർ ഡെയ്സ് ഒരു മോശം സിനിമ അല്ല..എന്നാൽ അഞ്ജലി മേനോൻ, നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ലീഷേ അല്ലാത്ത പലതും ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്..നൊസ്റ്റാൽജിയ നല്ലൊരു വില്പ്പന ചരക്കാണ്..ഒരുപാട് നല്ല കാര്യങ്ങൾ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും നിങ്ങൾ അബോധ തലത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നത് പഴയ ക്ലീഷേകൾ തന്നെയാണ്..ന്യൂ ജെനരെഷനെയും ഓൾഡ്‌ ജെനരെഷനെയും പ്രീതിപെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചതിനാലാവാം ഇത്..

പാത്രസൃഷ്ടി നോക്കുക..ഉഭയകക്ഷി സമ്മതത്തോടെ ബന്ധം വേർപിരിഞ്ഞ അച്ചനമ്മമാരുദെ 'മഹൻ' അജുക്കുട്ടൻ മഹാ ദേഷ്യക്കാരനായൊരു ജിപ്സി.. അവൻ പഠിത്തമൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് അലമ്പാക്കി നടക്കുന്നു എന്നാണു പറയാതെ പറയുന്നത്..അവനു മാനേഴ്സ് ഇല്ല (ദാസിന്റെ വീട്ടിൽ ആദ്യമായി പോകുന്ന രംഗം ഓർക്കുക)..പിന്നെ ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയും ഉണ്ട്..
അവൻ കുറെ നല്ല ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ദിവ്യയോടും കുട്ടനോടും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്..പക്ഷെ സിനിമയിൽ അതിനൊന്നും വല്യ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിട്ടില്ല..അത് നമ്മളോടുള്ള ചോദ്യമായി മാറാനുള്ള ഗ്യാപ്പ് കൊടുക്കുന്നില്ല പഹയത്തി മേനോത്തി..

കുട്ടനാകട്ടെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ പര്യായം..എന്തൊരു അടുക്കും ചിട്ടയും..പരസ്പരം ശ്വാസം മുട്ടി ജീവിക്കുന്ന അച്ചനമ്മമാരുദെ മകൻ..(സോറി..പരസ്പരമല്ല, അമ്മയാണല്ലോ അച്ചനെ ശ്വാസം മുട്ടിപ്പിക്കുന്നത്..കല്പ്പനയെ നല്ല ഒന്നാന്തരം കോമാളി ആയി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്..പക്ഷെ അതെന്താണെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല..എൻജിനിയർ ആയിട്ടും ഗ്രാമത്തിൽ കൃഷി ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന ആളാണ്‌ വിജയരാഘവന്റെ കഥാപാത്രം..തന്റെ വിളകൾ വളരുന്നതിലും കായ്ക്കുന്നതിലും  സംതൃപ്തൻ..കല്പ്പനയാകട്ടെ എന്ജിനീയരെ കെട്ടി നഗരത്തിൽ സുഖമായിട്ട്  താമസിക്കാമെന്നു സ്വപ്നം കണ്ടു, നടക്കാതെ പോയ സ്ത്രീ.. അവർ നല്ലൊരു വസ്ത്രം പോലും ധരിച്ചു കാണുന്നില്ല..എന്നാലും അങ്ങേരെ അവരങ്ങ് ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുകയാണത്രേ..)..

കുട്ടൻ അച്ചന്റെ അതെ മകൻ..നാടും വീടും കുളവും നാട്ടിൻ പുറത്തുകാരി പെണ്ണും ഒക്കെ ആണ് ഇഷ്ടങ്ങൾ..അതൊന്നും ഒരു തെറ്റല്ല..പക്ഷെ അവനു അവന്റെ അച്ചൻ നാട് വിട്ടോടി (കുറെ ബാധ്യതകൾ അവന്റെ തലയിലാക്കി) ഗോവയിൽ പോയി അർമാദിക്കുന്നത് ഒരു പ്രശ്നമല്ല..പാവം അച്ചൻ..കുറച്ച് ശുദ്ധ വായു ശ്വസിച്ചോട്ടെ ..പക്ഷെ അമ്മക്ക് അതൊന്നും പാടില്ല..അമ്മ ബാന്ഗ്ലൂർ വന്നത് തന്നെ അത്ര പിടിച്ചിട്ടില്ല..അവരാകട്ടെ ഇത്രയും വർഷത്തെ നാട്ടിൻപുറ ജീവിതത്തിനു ശേഷം ബാന്ഗ്ലൂർ ആസ്വദിക്കുകയാണ്..(ആർക്കാണ് അപ്പൊ ശരിക്കും ശ്വാസം മുട്ടിയത്??)..കുറെ സുഹൃത്തുക്കളായി, ലാഫിംഗ് ക്ലബ്ബിൽ ചേർന്നു, പ്രാണായാം ചെയ്യുന്നു, അവർ സ്വാതന്ത്ര്യം ആസ്വദിക്കുന്നു.. തുടക്കത്തിൽ മകൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് പോലും കൃത്യമായിട്ട്‌ പറയാൻ കഴിയാത്ത അവർ ഒടുവിൽ മകൾക്കൊപ്പം അമേരിക്കയിൽ താമസിക്കാൻ പോകുന്നു..കല്പ്പനയുടെ കഥാപാത്രത്തെ ഒരു അമ്മയായി മാത്രം അവതരിപ്പിച്ച് അവർ ദുരാഗ്രഹിയാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു..അവരിലെ വ്യക്തിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവരെ സംബന്ധിച്ച് ജീവിതത്തിൽ പുരോഗമനം തന്നെ ആണ് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്.. ദിവ്യ ഫ്ലാറ്റിലെ എല്ലാവരോടും കൂട്ടുകൂടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനെ പോസിറ്റീവ് ആയി ആണ് കാണിക്കുന്നത്..പക്ഷേ അതേ കാര്യം കല്പ്പന ചെയ്യുമ്പോൾ അത് കോമഡി..

ഇനി ദിവ്യയിലേക്ക് വരാം..ദാസ് ആദ്യമേ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയിരുന്നെങ്കിൽ എം.ബി.എ ഒക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചേനെ..അതും ഐ.ഐ.എമ്മിലെ..അച്ചനമ്മമാർക്കു വേണ്ടി എം.ബി.എ മോഹം ഉപേക്ഷിച്ചു ദാസിനെ കെട്ടി..പിന്നെ ദാസിനു വേണ്ടി അച്ചനമ്മമാരെ ഉപേക്ഷിച്ചു..അല്ലേലും നല്ല കുട്ടികൾ അങ്ങനെ ആയിരിക്കണം..കല്യാണത്തിനു മുൻപ് അച്ചനമ്മമാരും കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഭർത്താവും ആയിരിക്കണം ദൈവം..പോരാത്തതിന് ത്യാഗരത്നമാവാൻ ഭർത്താവിന്റെ പഴയ കാമുകിയുടെ അച്ചനമ്മമാരോട് കമ്പനിയടിച്ച് ഭർത്താവിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ തീർത്തു കൊടുക്കുന്നു.. അങ്ങനൊരു മനുഷ്യ ജീവി അവിടെ ഉണ്ടെന്നു യാതൊരു പരിഗണനയും കൊടുക്കാത്ത ഭർത്താവാണ്..തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധവുമില്ല..കാമുകിയുടെ  ഓർമ്മകൾ വിട്ടു കളയാനും വയ്യ അച്ചനമ്മമാരെ അനുസരിക്കാതിരിക്കാനും വയ്യ എന്ന അവസ്ഥയിലായ ദാസും ഒരു തങ്കക്കുടം ആണ്..എന്തായാലും ഒടുക്കം സംപ്രീതനായി ഭർത്താവ് വന്നങ്ങ് കെട്ടി പിടിച്ചു..ദിവ്യയുടെ ജീവിതം ശുഭം..ഇനി എം.ബി.എ കളയുമോ എന്തോ..??

കുട്ടൻ "നമ്മൾ പരിഷ്കാരത്തെ പിന്തുടരുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വരുന്നു" എന്ന് നെടുവീർപ്പിടുന്നുണ്ട്..അതും എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല..നമ്മൾ വിദേശ സംസ്കാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നതും അവർ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിലേക്ക് വരുന്നതും തമ്മിൽ എന്താണ് വ്യത്യാസം??നമ്മുടെ സംസ്കാരം വല്യ കേമമാണത്രേ..കുട്ടന് വേണ്ട പെണ്‍കുട്ടിക്ക് മിനിമം എന്ജിനീയറിംഗ് ബിരുദമോ പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാജുവെഷനൊ വേണം.. റാങ്കിന് പരിഗണനയുണ്ട്..എന്നാൽ "അടക്കവും ഒതുക്കവും" വേണം..നാടൻ പേര് വരെ വേണം, ചേട്ടനെന്നു വിളിക്കണം, ട്രേയിൽ ചായയുമായി സാരിയുടുത്ത് പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിനു നിന്ന് കൊടുക്കണം..വലിയ കണ്ണും മുടിയും വേണം..അതായത് രണ്ടു വള്ളത്തിൽ കാലു വയ്ക്കണം..അവനെ സേവിക്കാൻ മാത്രം നിന്ന് കൊടുക്കുന്ന, എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള പെണ്‍കുട്ടി വേണം.. (എന്തായാലും ഒരു അലമ്പത്തിയുടെ കെണിയിൽ നിന്ന് തത്കാലം രക്ഷപെട്ടു..ഒടുക്കം അവളെ നല്ല മലയാളവും പഠിപ്പിച്ചു..മിടുക്കൻ..)

പ്രവീണ പൊട്ടിയായ അമ്മ..മണിയൻ പിള്ള രാജു ഭാര്യയെ പേടിക്കുന്ന ഭർത്താവ്..അത് കൊണ്ട് മോൾടെ ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ടയായി..നല്ല മെസ്സേജ്..പിന്നെ എന്തായാലും ദാസ് കുട്ടി നല്ലവനായത് കൊണ്ടും ദിവ്യ അതിഭീകര പക്വത കാണിച്ചത് കൊണ്ടും എല്ലാം ശുഭമായി..അപ്പൊ ഈ ജാതകത്തിലും ജൊൽസ്യത്തിലുമൊക്കെ സത്യമുണ്ട്, അല്ലെ..

വ്യക്തിത്വമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം സാറയാണ്..അവൾക്കു എന്തോ കുറവുണ്ട് എന്ന് കാണിക്കുന്നില്ല എന്നിടത്ത് സിനിമ വിജയിച്ചു..എനിക്ക് ഈ സിനിമയിൽ ഏറ്റവും നന്മയുള്ളതായി തോന്നിയത് അജുവിന്റെ കഥാപാത്രമാണ്..അവൻ സെൻസിറ്റിവും മറ്റുള്ളവരെ കെയർ ചെയ്യുന്നവനുമാണ്..
പിന്നെ തോന്നിയ സന്തോഷം, ദിവ്യയെ വിവാഹത്തിനു ശേഷം (സാധാരണ സിനിമകളിൽ കാണിക്കാറുള്ളത് പോലെ) നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരവും താലിയും സാരിയുമൊക്കെ ധരിപ്പിച്ച് ഓവർ ആക്കിയില്ല എന്നതാണ്..അതുപോലെ കസിൻസ് ആയ മൂന്നു പേരുടെ ഇഴയടുപ്പത്തെ സാധാരണ സദാചാര മൂല്യങ്ങളുമായി കോര്ത്തിണക്കാതെ സ്വതന്ത്രമായി അവതരിപ്പിച്ചു..(ശരാശരി മലയാളിക്ക് അത്രക്ക് രുചിക്കാത്ത കെട്ടിപ്പിടി, എടുത്തു പൊക്കൽ, ഒരുമിച്ചു കിടക്കൽ ഇതൊന്നും ഒഴിവാക്കാതെ)..

ദിവ്യയുടെ കഥാപാത്രം കുറച്ച് അതിശയോക്ത്തിയായി പോയി..കുട്ടൻ പറയുന്ന പോലുള്ള "ഒരു പൊട്ടിപെണ്ണ്" സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ ഇത്രക്ക് പക്വതയും ദീർഘ  ദൂര വീക്ഷണവും കാണിക്കുമോ എന്നൊരു സംശയം ബാക്കി നിൽക്കുന്നു..എന്തായാലും ബാന്ഗ്ലൂർ ഡെയ്സ് മികച്ച മൂന്നു സംവിധായകരുടെ മേൽനോട്ടം ലഭിച്ച ചിത്രമാണ്; അഞ്ജലിക്ക് പുറമേ നിർമാതാവായ അൻവർ റഷീദ്, ക്യാമറാമാനായ സമീർ താഹിർ എന്നിവരും തീർച്ചയായും ഈ സിനിമയുടെ വിജയത്തിലെ ഘടകങ്ങളാണ്..
മലയാളത്തിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ വനിതാ സംവിധായകരിൽ ഒരാളായ അഞ്ജലീ, അടുത്ത സിനിമയിൽ നിങ്ങൾ സ്വന്തം കയ്യൊപ്പ് ചാർത്തണമെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു..

Wednesday, 30 July 2014

കൃഷ്ണ !!!

"അഴൽ മൂടുമെൻ ചിത്തിന്നുറവയിൽ നിന്നുമൊരു  
കുഴൽ വിളി കേട്ടു ഞാൻ മിഴി പരതീടവേ..
പുഴവക്കിൽ പൈക്കളോടൊത്ത് രസിക്കുന്ന
മഴമേഘ വർണ്ണനെ മിഴിവാർന്നു കണ്ടു ഞാൻ.."

എന്റെ രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യത്തെ കവിത 'അച്ച്യുതം' ആരംഭിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്..
ഇതൊരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നു പിറന്ന കവിതയാണ്..ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിലെ വാർഷിക പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള അവധി ദിവസങ്ങൾ പരീക്ഷ തീർന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിലും ഇനി പത്തിലെക്കാണല്ലോ എന്ന ആധിയിലും മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ ഒരുച്ച മയക്കത്തിൽ കണ്ട വിഷ്വൽ ഉണർന്നെണീറ്റ പാടേ ഞാൻ കടലാസ്സിലേക്ക് പകര്ത്തിയതിങ്ങനെയാണ്..

പൊടുന്നനെ എന്റെ ഹൃദയം കൃഷ്ണപ്രണയം കൊണ്ട് വിങ്ങുകയാണ്..ദൈവ വിശ്വാസം പാടേ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു പ്രായത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കൃഷ്ണനിലേക്ക് അടുക്കുന്നു..കാരണം ഒന്നുമില്ല..എനിക്ക് തോന്നുന്നു, എനിക്കൊരു സുഹൃത്തിനെ വേണമെന്ന്..അത് ഇവനാണെന്ന് ..അങ്ങനെ കണ്ണൻ കളിക്കൂട്ടുകാരനായി..എല്ലാമെല്ലാമായി..

പത്തു മണി വരെ കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന പതിനാലു വയസ്സുകാരി രാവിലെ നാലു മണിക്കെണീറ്റു കുളിച്ച്  കൃഷ്ണന് മാല കെട്ടി ചാർത്തുന്നു..ഭാഗവതം വായിക്കുന്നു..കറന്റു പോകുമ്പോൾ 'കണ്ണാ, ചൂടെടുക്കുന്നു..എനിക്ക് ഫാൻ വേണ'മെന്ന് പറയുമ്പോൾ കറന്റു വരുന്നു.. വീട്ടുകാർ പേടിച്ചു തുടങ്ങി..

ഗുരുവായൂരമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോൾ എനിക്കൊരു കൃഷ്ണന്റെ പടം വേണമെന്ന് മോഹം തോന്നി..ഞാനും കുഞ്ഞമ്മയും പല കടകളിൽ കയറി പല ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടു..ഒന്നും എന്റെ മനസ്സിലെ കൃഷ്ണനാകുന്നില്ല..അങ്ങനെ നടന്ന് നടന്ന്, വഴിയിൽ നടന്ന് വിൽപ്പന നടത്തുന്ന ഒരാളുടെ കയ്യിൽ കണ്ട പടം എനിക്ക് 'എന്റെ കൃഷ്ണനാ'ണെന്ന് തോന്നി വാങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോൾ പേഴ്സിൽ വെറും പത്തു രൂപ..പതിനഞ്ചു രൂപയാണ് പടത്തിന്..ഞങ്ങളാണെങ്കിൽ കൂട്ടം തെറ്റി എവ്ടെയോ എത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്..ഒടുവിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തപ്പി പേഴ്സിന്റെ ഉള്ളറയിൽ നിന്നു കീറിയ അഞ്ചു രൂപാ നോട്ടു കിട്ടുന്നു..ആ പടം വാങ്ങുന്നു..

എവിടെ പോയാലും ഞാനാ പടം കൂടെ കൂട്ടും..എല്ലാം പറയുന്നത് അവനോടായി..ഞാനവനു കത്തുകളെഴുതാൻ തുടങ്ങി..എഴുതുന്നതെല്ലാം കവിതയായി മാറുന്നു..ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ കണ്ണൻ കാവലിരിക്കും..പുലരും വരെ..ഒരു പോള കണ്ണടക്കാതെ..

ഒരിക്കൽ എന്റെ പേരിലെ 'കൃഷ്ണ'യെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ അച്ചൻ പറഞ്ഞു, "ദ്രൌപദിയുടെ പേരാണ് കൃഷ്ണ"..
"അയ്യേ... ദ്രൌപദിയോ"
"എന്തേ..?? അഞ്ചു ഭർത്താക്കൻമാരെ സ്വീകരിച്ചിട്ടും ദ്രൗപദി പതിവ്രതാരത്നമെന്നു  വിളിക്കപ്പെട്ടു..അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു..ഒരു ഭർത്താവിനോടൊപ്പം കഴിയുമ്പോൾ മറ്റു നാലു പേരെയും സഹോദരങ്ങളായി കരുതണം..ആരെ കൊണ്ട് പറ്റും അത്?? എന്നാൽ ദ്രൗപദിയെ കൊണ്ട് പറ്റി..കാരണം ജനിച്ച നാൾ മുതൽ മരിക്കും വരെ അവൾ പ്രണയിച്ചത് കൃഷ്ണനെ മാത്രമായിരുന്നു; ആറാമത്തെ ഇന്ദ്രിയം.."

 അതൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല..(പിന്നീട് പ്രതിഭ റേയുടെ ദ്രൗപദി വായിക്കും വരെ)

എനിക്ക് രാധയെക്കാളും ദ്രൗപദിയെക്കാളും മീരയെ ആയിരുന്നു ഇഷ്ടം..സ്വത്വം തേടി അലയുന്നവൾ.. പ്രണയവും ഭക്തിയും ഒന്നായ് അലിഞ്ഞു ചേർന്നവൾ .. ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഏതു നിമിഷവും ലൗകിക ലോകം വെടിഞ്ഞ് ആത്മീയാന്വേഷണവുമായി അലയാൻ വെമ്പുന്നൊരു മീരയുണ്ട്..കവിത എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ മീരയാണ്; മറ്റൊരാളുടെ ദുഃഖം എന്നെ പിടിച്ചുലക്കുമ്പോഴും ..

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു കാലത്ത് ഞാനീ കൂട്ടുകാരനെ വിട്ടു പോയി..എങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ ഒരു തിരി കെടാതെ ഞാൻ കത്തിക്കാറുണ്ട്..എന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ വിളിപ്പേരാവും കണ്ണൻ; എന്റെ ആറാം ഇന്ദ്രിയവും..

പ്രണയദാഹിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എന്നും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു..പ്രണയം, അതൊരു വ്യക്തിയോട് തോന്നുമ്പോൾ അത് അപൂർണ്ണമാണ്..ആ അപൂർണ്ണതയാണ് അതിന്റെ ഭംഗിയും അതിനെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകുന്നതും..ആ അപൂർണ്ണതയായ പ്രണയം ഇന്നെന്റെ ഹൃദയത്തിലില്ല..ഒരുപക്ഷെ അത്രത്തോളം പ്രണയിക്കാനുള്ള നിഷ്കളങ്കത എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടുണ്ടാവും..പ്രണയിച്ചു വേദനിക്കാൻ എനിക്ക് മടിയില്ല..എന്നാൽ ആരെയും പ്രണയിച്ചു വേദനിപ്പിക്കാൻ വയ്യ...രാഗ-ദ്വേഷമകന്നൊരു ഹൃദയമാണ് ഞാൻ എന്നിൽ തേടുന്നത്..
 
പുസ്തകത്തിലെ അവസാനത്തെ കവിതയുടെ പേര് 'മാധവം' എന്നാണ്..(പുസ്തകത്തിന്റെ പേരും)..പുസ്തകവും കവിതയും ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നു..

"അന്ന്,
എന്നെ തനിച്ചാക്കി
നീ പിരിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ
എന്ത് കൊണ്ട് നീയെനിക്ക്
എന്നെ തന്നില്ല?? "


(2005-ൽ അമൃത ടി.വിയിൽ വന്ന എന്റെ ഒരു ഇന്റർവ്യൂ ചുവടെ കൊടുക്കുന്നു..)
https://www.youtube.com/watch?v=FrrR3tq2i50
https://www.youtube.com/watch?v=tRL5K7fNTSA

Monday, 28 July 2014

ന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകം 

പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകം ഏതാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം പറയാൻ വല്യ പാടാണ്..ഓരോ പുസ്തകവും ഓരോ തരത്തിലാണ് നമ്മളെ സ്വാധീനിക്കുന്നത്..ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും രണ്ടാമതൊന്നു വായിക്കാൻ പറ്റാത്ത തരത്തിലുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടും..ചിലപ്പോൾ എത്ര തവണ വായിച്ചാലും വായിച്ചു തീരാത്തതായി തോന്നുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ..മറ്റു ചിലപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് വായിച്ചു തീർന്ന, പക്ഷെ പല തരത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ; പ്രിയപ്പെട്ടവർ സമ്മാനിച്ച, എന്തെങ്കിലും ഓർമ്മകൾ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ..അങ്ങനെ എത്രയോ പുസ്തകങ്ങൾ..വായിച്ച, വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, വായിക്കാൻ പോകുന്നവ..

സത്യം പറഞ്ഞാൽ പി.എച്ച്.ഡിക്ക്  ജോയിൻ ചെയ്തതിനു ശേഷം ആസ്വദിച്ച് വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ കുറവാണ്.. എനിക്ക് വല്ലാതെ അറ്റാച്ച്മെന്റ് ഉള്ള ചില പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചാണീ ബ്ലോഗ്‌..നിങ്ങള്ക്ക് ബോറടിക്കുമോ എന്നറിയില്ല..എങ്കിലും കുറിക്കണമെന്ന് തോന്നി..

(1) ശാന്താറാം________(ഗ്രിഗറി ഡേവിഡ് റോബെർറ്റ്സ്)

     എന്റെ ജീവിതത്തിലെ "ദി ബുക്ക്"..ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത പുസ്തകം..നടൻ പ്രിത്വിരാജ് ഒരു ഇന്റെർവ്യൂവിൽ ഈ പുസ്തകത്തെ പറ്റി പറയുന്നത് കേട്ട് തുടങ്ങിയതാണ് കൗതുകം..ഭാഗ്യത്തിന് കോളേജു ലൈബ്രറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു..വലിപ്പം കണ്ടു തന്നെ അന്തം വിട്ടു..ഹൊസ്റ്റെലിലെത്തി വൈകുന്നേരചായക്കൊപ്പം  വായിച്ചു തുടങ്ങി..ആദ്യ അദ്ധ്യായം തീർത്തപ്പോൾ മനസ്സിലായി, 'ഇറ്റ്‌ ഈസ്‌ ഗോണ ചെയ്ഞ്ച് മി'..

എഴുത്തുകാരന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു വലിയ കഥയാണ്..
പുസ്തകത്തെ പറ്റി ഞാൻ അധികം വിശദീകരിക്കുന്നില്ല..എന്നാലും ഒന്ന് വായിക്കണം..കാരണം മുപ്പതു ദിവസ്സത്തിനുള്ളിൽ പുസ്തകം വായിച്ചു തീർക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കോളേജിൽ പോകാതിരുന്നു..2008 നവംബർ ആണ്..നല്ല തണുപ്പ്..എന്നിട്ടും ഒറ്റ ദിവസവും പുലർച്ചെ ആകാതെ ഞാൻ മയങ്ങിയിട്ടില്ല..എല്ലാ ദിവസവും വായിക്കുന്ന അത്രയും ഭാഗം അച്ചനെ വിളിച്ചു പറയും..മാത്രമല്ല, വായിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾക്ക്, ആദ്യമായി നോട്ട്സ് തയാറാക്കി തുടങ്ങിയത് അന്ന് മുതലാണ്‌..

ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചു തീർന്നപ്പോൾ ആ വായനാനുഭവം തീർന്നതിനു ഞാൻ പൊട്ടി കരഞ്ഞത് 'ശാന്താറാം' വായിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ്..അതൊരു ബോളിവുഡ് സിനിമയാകാൻ പോയിട്ട് പാതി വഴിക്ക് നിന്ന് പോയി..എങ്കിലും ആ നോവൽ ഞാൻ വായിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും ഓരോ സിനിമാ താരങ്ങളായിരുന്നു..അതും ആദ്യത്തെയും അവസ്സാനത്തെയും വായനാനുഭവമാണ് എനിക്ക്..

നോവലിൽ മുംബൈയിലെ 'ഹോട്ടൽ താജ്' ഒരു പ്രധാന പ്ലോട്ടാണ്..ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുനർത്തി  'താജ് വെടിവെപ്പി'നെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പാതി മയക്കത്തിൽ പറഞ്ഞത് 'ഞാൻ അവിടെയാണ് അച്ചാ' എന്നാണ്..അത്രക്കും ഞാൻ 'അവിടെ' ആയിരുന്നു..ലൈബ്രറിയിൽ തിരിച്ചു കൊടുത്തിട്ടും ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ആ പുസ്തകത്തെ പോയി നോക്കുമായിരുന്നു..എന്നാൽ, ഇല്ല, ഞാനിതുവരെയും ആ പുസ്തകം സ്വന്തമായി വാങ്ങിച്ചിട്ടില്ല..ആരോ അതെനിക്ക് കൊണ്ട് തരാനുണ്ടെന്നു തോന്നുകയാണ്..   



2. ദി ഗോഡ് ഓഫ് സ്മാൾ തിങ്ങ്സ്‌_________(അരുന്ധതി റോയ്)
 
ഈ പുസ്തകം ഒരു പ്രഹസനമാണെന്നും കാമ്പില്ലാത്ത ആഖ്യാനമാനെന്നും ഒക്കെ പറയുന്നവർ എനിക്ക് ഒരു അത്ഭുതമാണ്..ഈ പറയുന്നവരെ പറ്റിയാണ് എനിക്ക് അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നുക..എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ച ആഖ്യാന ശൈലി, ഭാഷ, സർകാസം...എന്തൊരു വല്ലാത്ത പുസ്തകമാണത്..
ഇന്നും എത്ര വായിച്ചിട്ടും ഇനിയും വായിക്കാനുണ്ടെന്നു തോന്നുകയാണ്..കഥയുമായി താതാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നതിനാലാവും.. എന്റെയും അനിയന്റെയും കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമിപ്പിച്ചു റാഹേലും എസ്തയും..
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ, എപ്പോഴും വിങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു തുണ്ട്, ആ വരികൾക്കിടയിൽ ഞാൻ കാണാറുണ്ട്..



5. ഒണ്‍ലി ദി സോൾ നോസ് ഹൗ  ടു സിംഗ്________________ (മാധവിക്കുട്ടി)

ഓരോ കവിതയും ഹൃദ്യം..ഒരു പെണ്ണിന്റെ പ്രണയം, കാമം, അരക്ഷിതാവസ്ഥ, നിസ്സഹായത, കരുത്ത്, കരുണ തുടങ്ങി ഇങ്ങനെ പകർത്തി വയ്ക്കാൻ ആർക്കു കഴിയും?? സ്നേഹരാഹിത്യത്തെ പറ്റി ആമി എഴുതുമ്പോൾ ആർക്കാണ് അവരെ പ്രണയിക്കണമെന്നു തോന്നി പോകാത്തത്?? 'യുവർ ബോഡി ഈസ്‌ മൈ പ്രിസണ്‍, കൃഷ്ണ.. ഐ ക്യനൊട്ട് സീ ബിയോണ്ട് ഇറ്റ്‌..' ഇത് ആത്മാവിന്റെ ഗാനം തന്നെ ആണ്..  



4.  ദി പ്രോഫെറ്റ്_____________ (ഖലീൽ ജിബ്രാൻ)

എന്റെ ബൈബിളാണീ പുസ്തകം.. പ്രണയിക്കുന്നവൻ ആദ്യം തന്ന സമ്മാനം..കവിതയാണ് ഓരോ വരിയും..ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞാലും അത് അപൂർണമായി പോകും..


"Love gives naught, but itself and takes naught but from itself."






Thursday, 24 July 2014

നസ്സിൽ അസ്സമയത്ത് "ലഡ്ഡു" പൊട്ടിയാൽ...

രാജസ്ഥാനിലുള്ള അപ്പച്ചിയും മാമനും അവരുടെ മക്കളും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തുന്നത് ഉത്സവം പോലെയാണ്..അച്ചന്റെയും അമ്മയുടെയും ബന്ധുക്കളെല്ലാം ഒരു ഇട്ടാ വട്ടത്തു തന്നെയാണ് താമസം..ഇത്ര ദൂരെ താമസിക്കുന്നത് അപ്പച്ചി മാത്രമാണ്..അതുകൊണ്ട് അവരുടെ വരവ് ഞങ്ങളുടെ വീടിനെ ബഹളമയം ആക്കും..

അപ്പച്ചിക്ക് രണ്ടു പെണ്മക്കളാണ്..രണ്ടു മിടുക്കികൾ..എന്നാൽ കുട്ടിക്കാലത്ത് മൂത്തവളോട്  തല്ലു കൂടാതെ എനിക്കും അനിയനും ഇരിക്ക പൊറുതിയില്ല.. വരുമ്പോ ദീദീന്നൊക്കെ വിളിച്ച് ഭയങ്കര സ്നേഹമാണ്..രണ്ടു ദിവസം കഴിയുമ്പോ തുടങ്ങും അടി..പിന്നെ പോകുമ്പോ ഭയങ്കര സങ്കടം വരും..ഇതിങ്ങനെ ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും..

ഇളയവൾക്കു മൂന്നു വയസ്സുള്ള സമയത്ത് അവളെ വീട്ടിലാക്കി അപ്പച്ചിയും മാമനും മൂത്തവളും കൂടി സിനിമക്ക് പോയി..അന്ന് ഞങ്ങൾ അച്ചന്റെ കുടുംബ വീട്ടിലാണ് താമസം..ഒരു വശത്ത് ടാറിട്ട റോഡുള്ള വഴിയുണ്ട്..പക്ഷെ അത് പോകുന്ന റൂട്ട് ഞങ്ങള്ക്ക് സ്ഥിരം സഞ്ചരിക്കേണ്ട ഏരിയയിലേക്ക് അല്ല..പിന്നെയുള്ള വഴി വീടിനു പിറകു വശത്ത്   കൂടെ 'ആദിയുഷസ്സന്ധ്യപൂത്തതിവിടെ' എന്ന ലൈനിലുള്ള കല്ലും മുള്ളും പാറയും കാടും തോടുമൊക്കെ ഉള്ള വഴിയാണ്..അതാണ്‌ നമ്മൾ സ്ഥിരം ഉപയോഗിക്കുന്നത്..

ഇളയവൾ എന്നോട് കൂട്ടുകൂടി ഇരുന്നു..വൈകിട്ടായപ്പോൾ ഏതോ കല്യാണവീട്ടിൽ  പോകാൻ അമ്മ എന്നെ കൂട്ട് വിളിച്ചു..ഇളയവളും ഒപ്പം കൂടി..ഞാൻ അന്ന് അഞ്ചിൽ പഠിക്കുകയാണ്..ഞങ്ങൾ മുകളിൽ പറഞ്ഞ  സുന്ദരമായ വഴിയിലൂടെ പോകാനിറങ്ങി..ഇളയവൾക്കു അത്ര ദുർഘടമായ വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല..അമ്മ എടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ അവൾ 'ദീദി' എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു..  അങ്ങനെ നമുക്ക് പണി കിട്ടി..വഴു വഴുക്കുള്ള പാറയും കാടും മേടുമൊക്കെ ഞാൻ അവളെയും എടുത്ത് താണ്ടി..
അന്ന് ഞാൻ ഓഞ്ഞിരിക്കുകയാനേലും നല്ല  ആരോഗ്യമായിരുന്നു..പതിനഞ്ചു തൊട്ടി വെള്ളമൊക്കെ മടമടാന്നു കോരും.. എന്നാലും ഇളയവൾക്ക് ഭാരം കൂടി കൊണ്ടേയിരുന്നു.. വളരുന്ന പ്രായമായത് കൊണ്ട്  എന്റെ കയ്യിലിരുന്നങ്ങു വളരുന്നതായിരിക്കും..

എന്തായാലും കല്യാണ വീട്ടിൽ പോയി ഞങ്ങൾ തിരികെ വരികയാണ്..അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കല്യാണ പെണ്ണ് ദക്ഷിണ കൊടുത്ത നാരങ്ങയുണ്ട്.. 
ഞങ്ങൾ കയറ്റം കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഇളയവൾ അമ്മയുടെ നാരങ്ങക്ക് നേരെ കൈനീട്ടി 'ലഡ്ഡു' 'ലഡ്ഡു' എന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി..അത് ലഡ്ഡുവല്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും അവൾ കേൾക്കുന്നില്ല..ഒടുവിൽ നാരങ്ങ നേരിട്ട് കൊടുത്തു..അപ്പൊ അവൾ ഏകദേശം സമ്മതിച്ച മട്ടായി..ഒടുക്കം മൊഴിഞ്ഞു.."മുജെ ലഡ്ഡു ചാഹിയെ.."

മനസ്സിലായില്ലേ?? അവൾക്കിപ്പോ ലഡ്ഡു വേണമെന്ന്..നന്നായി..ആ കാട്ടു മുക്കിൽ എവിടേം ലഡ്ഡു കിട്ടില്ല..അന്ന് ആർക്കും മൊബൈൽ ഫോണില്ല..ഞങ്ങള്ക്ക് ലാൻഡ് കണക്ഷൻ വരെ പോയി കിടക്കുകയാണ്..രാത്രി എട്ടര ആയി കാണും..അവള്ടെ അച്ഛനുമമ്മേം വരാൻ എന്തായാലും പത്തു മണി ആവും..പെണ്ണ് കീറ്റല് തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റില്ല..അതും പവർ ഹൗസിലെ സൈറനെ വെല്ലുന്ന ഒച്ചയിൽ..പകച്ചു നില്ക്കുന്ന എന്നോടും അമ്മയോടും അവൾ ആവശ്യം ആവർത്തിച്ചു..ഇത്തവണ ഇത്തിരി വിതുമ്പലിന്റെ   സ്വരത്തിൽ..ഇനി അടുത്തത് നിലവിളിയാണ്.. ഈശ്വരാ, എന്ത് ചെയ്യും???

അമ്മ അവളെ ആവും വിധം സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി..പിന്നീട് അവളുടെ ആവശ്യത്തിന്റെ പ്രായോഗിക തലത്തിലെ അസാധ്യതയുടെ ഏതാണ്ട് മാങ്ങ ഒക്കെ വിവരിച്ചു..എനിക്ക് അന്നേ ഈ മുതിർന്നവരോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനകുറവ് ഇതാണ്.. എല്ലാത്തിനേം അങ്ങ് ലോജിക്കലായി അപ്പ്രോച്ച് ചെയ്യും..പില്ലെർക്കെന്താ അറിയില്ലേ ഇതൊന്നും നടക്കൂല്ലാന്നു ..?? അത് കൊണ്ടാണല്ലോ വാശി പിടിച്ച് നടത്തിക്കുന്നത്..പിന്നെ നിലവിളിച്ച് സെന്റിമെന്റ്സ് ഇളക്കുന്നതൊക്കെ അവരുടെ കിടിലൻ തന്ത്രങ്ങളാണ്..വലുതായാൽ പിന്നെ എല്ലാം മണ്ടന്മാരും മണ്ടത്തികളുമാകും.. (ഞാനന്ന് ചെറുതല്ലേ..മാത്രമല്ല അച്ചൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നത് തന്നെ വാശിപ്പൂനീന്നാ...നമ്മക്ക് ഇതിന്റെ സകല റ്റെക്നിക്കുമറിയാം..)

ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ ചാടിക്കേറി പറഞ്ഞു.." ബേട്ട, ലഡ്ഡു വീട്ടിലുണ്ട്..നമ്മൾ ഇപ്പൊ വീട്ടിലെത്തൂല്ലേ..അപ്പൊ തന്നെ ബഡാ ബഡാ ലഡ്ഡു ഇങ്ങനെ ഇങ്ങനെ കഴിക്കും.." പിന്നെ മോണോ ആക്ടിനും മിമിക്രിക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു കലാരൂപത്തിൽ ലഡ്ഡു കഴിക്കുന്നതൊക്കെ അവതരിപ്പിച്ചു കാണിച്ച് തഞ്ചത്തിൽ പുള്ളിക്കാരിയേം കൊണ്ട് കയറ്റം കയറി..അമ്മ പുറകീന്ന് വഴക്ക് പറയുന്നു.."വീട്ടിൽ ഒരു കുന്തവും ഇരിപ്പീല്ല..ഇവൾ അവിടെ എത്തുമ്പോ വഴക്കുണ്ടാക്കിയാ  നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും.. നീയാനെങ്കി കൊച്ചിനെ ആശിപ്പിക്കുവാ.."

 'ഓ പിന്നെ..കൊച്ചു വീടെത്തുമ്പോ അതൊക്കെ മറന്നോളും..ഞങ്ങൾ പിള്ളേർ അങ്ങനെയാ..വീട്ടിലെത്തിയാലുടനെ ടി.വി വെച്ചു കൊടുത്ത് ഞാനവളുടെ ശ്രദ്ധ മാറ്റും..ഈ സൈക്കോളജിക്കൽ അപ്പ്രോച്ച് ഒന്നും അമ്മക്കറിയില്ല..കഷ്ടം!! '..ഇങ്ങനൊക്കെ മനസ്സില് പുച്ചിച്ച്  ഞാൻ ആ പെണ്ണിനേം ഒക്കത്ത് വച്ച് വിയർത്തു കിതച്ച്  കയറ്റം കയറി..പിന്നെ പാട്ടൊക്കെ പാടി വീട്ടിലെത്തി..അവളെ തറയിൽ നിർത്തി നടു നിവർത്തിയപ്പൊ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം.."ദീദീ, ലഡ്ഡു.."

"ലഡ്ഡു..അതെ ലഡ്ഡു..പിന്നേ, തീര്ച്ചയായും ലഡ്ഡു" എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു  പതുങ്ങി ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയി..എന്തെങ്കിലും മധുരമുള്ള സാധനം കിട്ടീരുന്നെങ്കിൽ അതിന്റെ അണ്ണാക്കിൽ തിരുകാരുന്നു എന്നൊക്കെ കരുതി ഓരോ പലഹാര പാത്രവും തുറന്നടച്ചു  നിരാശയായി..അപ്പോഴാണ്‌ കപ്പ വേവിച്ചത് എന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്..കപ്പയെങ്കിൽ കപ്പ..ഞാൻ അവസാനത്തെ അടവെടുത്തു..കപ്പയെ ലഡ്ഡു പോലെ ചെറിയ ഉരുളകളായി ഉരുട്ടി ഒരു പാത്രത്തിൽ വച്ചു..പിന്നെ അവളുടെ അടുത്ത് പോയി നീട്ടി.."ഇന്നാ മോളെ 'ലട്‌ട്ടു'..ഖാവോ ഖാവോ.."

വായിൽ ലഡ്ഡു വച്ചതും അവളുടെ മുഖം ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങിന്റെത് പോലെയായി.. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് 'കാകളി മോഹൻ' എന്ന  അരുമ പാവയുമായി വന്നു അതവൾക്ക്‌ കളിയ്ക്കാൻ നല്കി.. (ഫോർ യുവർ ഇൻഫോർമേഷൻ: എന്റെ എല്ലാ പാവകൾക്കും ഫുൾ നെയിം ഉണ്ട്..അവരെല്ലാം എന്റെ വിദ്യാര്ത്തിനികളാണ്.. എല്ലാര്ക്കും അറ്റെന്ടൻസ്  ഇടാറുമുണ്ട്..ഞാൻ അവരെ ആർക്കും തൊടാൻ പോലും കൊടുക്കാറില്ല.. ഞാൻ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എന്റെ അനിയൻ ഒരു പാവയെ അതി ദാരുണമായി കൊലപ്പെടുത്തി അതിന്റെ കാലു പറിച്ചെടുത്ത് ചിക്കൻ കറിയിൽ ഇട്ടതിലും  കണ്ണ് കുത്തിപോളിച്ച് അവന്റെ കാറിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റിൽ ഒട്ടിച്ചതിലും പ്രതിഷേധിച്ച്.. )

പാവയെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ അവൾ ലഡ്ഡുവോക്കെ മറന്നു ഹാപ്പിയായി..പിന്നീട് അപ്പച്ചിയും മാമനും വരുന്ന വരെ ഞാൻ കാകളി മോഹന്റെ ഭാവിയെ പറ്റി ആശങ്കാകുലയായി അവിടെ തന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നിന്നു..

NB : രണ്ടാമത്തെ അപ്പച്ചി രണ്ടാമത്തെ പ്രസവത്തിനു വീട്ടിൽ വന്നു നിന്നു..പുലർച്ചെ വേദന കൂടി അപ്പച്ചിയെ ആശുപത്രിയിൽ അട്മിറ്റാക്കിയപ്പോൾ, എന്റെ അമ്മ  അപ്പച്ചിയുടെ മൂത്ത മകനെ വീട്ടിൽ സമാധാനിപ്പിച്ചു നിർത്തിയത് എന്റെ കാകളി മോഹന്റെ ജീവൻ പണയം വെച്ചിട്ടായിരുന്നു..എന്നെ കോപ്പിയടിച്ച്..

Wednesday, 23 July 2014

ഞാൻ എങ്ങനാ ഉണ്ടായത് അമ്മേ??


ഞാൻ അമ്മയോട് ഇങ്ങനെ ഇത്ര കൃത്യമായിട്ട്ചോദിച്ചിട്ടൊന്നും ഇല്ല..എല്ലാം സ്വന്തമായി കണ്ടു പിടിക്കുന്ന ആൾക്കാരായിരുന്നു ഞാനും അനിയനും..എന്തായാലും കല്യാണം കഴിക്കണം വാവ ഉണ്ടാവാൻ എന്നറിയാം..പക്ഷെ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടും വാവ ഉണ്ടാവാതെ ചികിത്സിക്കുന്ന ഒരു അമ്മായി ഉണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്..അതാണ്‌ ഞങ്ങൾക്ക് ഫുൾ കണ്‍ഫ്യൂഷനായത്.. ഞാൻ മൂന്നിൽ പഠിക്കുന്നു..അനിയൻ നേഴ്സറി..എന്നും പറഞ്ഞ് അവനെ അത്ര കൊച്ചായി കാണണ്ട..അവൻ ഓരോ ദിവസവും സ്കൂൾ വിട്ടു വരുന്ന വഴിയിൽ റ്റൈഗറിനെയും 'സിങ്ക'ത്തെയും  ഒക്കെ മല്പിടുത്തത്തിൽ തോൽപ്പിച്ച കഥകളാണ് വീട്ടിൽ വന്നു പറയുന്നത്..സ്കൂളിൽ കൊണ്ട് പോകുന്ന സുശീല ചേച്ചിയോട് പറയുന്നത് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടിയിൽ ഒരു ചേംബർ ഉണ്ടെന്നും അവിടെ ബോബ് ചെയ്ത മുടിയുള്ള ഒരു അമ്മയുണ്ടെന്നും ഒക്കെയാണ്..അങ്ങനെ പണ്ടേ അച്ചനു ചിന്നവീടുണ്ടാക്കി കൊടുത്ത പുള്ളിയാണ്..

എന്തായാലും എന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരി കുഞ്ഞമ്മയാണ്..ഞാൻ എന്ത് കാര്യവും പറയുന്നത് അവളോടാണ്..കുഞ്ഞമ്മ തിരിച്ചും..കോളേജിലെ വിശേഷങ്ങൾ, സംശയങ്ങൾ എല്ലാം എന്നോട് വന്നാണ് പറയുക..അതൊരു വെറും പാവമായിരുന്നു..
ഉദാഹരണത്തിന്.." കുക്കൂ, മഴയെത്തും മുൻപേ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..ആനിയായിരിക്കുമോ അതോ ശോഭനയായിരിക്കുമോ അവസാനം മമ്മൂട്ടിയെ കെട്ടുക..??"
"ശോഭന ആയിരിക്കും..എന്താ സംശയം..ധൈര്യമായിട്ടിരി ചീയേ.." എന്ന് ഞാനങ്ങ് ഉറപ്പു കൊടുക്കും..(എന്റെ കുഞ്ഞമ്മയെ ഞാൻ ചീയ എന്നാണു വിളിക്കുക..)

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ, ഒരു ദിവസം ഞാനും ചന്തുവും അമ്മവീട്ടിന്റെ പുറകു വശത്തെ പേരമരത്തിൽ കയറി ഇരുന്നു കളിക്കുകയാണ്..അവിടെ അയയിൽ കിടന്ന ഒരു തുണിയെടുത്ത് ഞങ്ങൾ കളിച്ചു..അത് വല്യ വിഷയമായി..അമ്മൂമ്മ എന്നേം കുഞ്ഞമ്മേം കുറേ വഴക്ക് പറഞ്ഞു..ആ തുണി ആരോ എന്തോ "ഭീകര പ്രവർത്തനത്തിനു" ഉപയോഗിക്കുന്നതായിരുന്നു.. ഞാൻ കുഞ്ഞമ്മേടെ പിറകെ കൂടി.."അതാരുടെ തുണിയാണ്..എന്താ അതെടുത്താൽ??" എന്നും ചോദിച്ച്..

എനിക്ക് അന്നേ ഭയങ്കര നീതി ബോധമാണ്..അങ്ങനെ കാരണം ഒന്നുമില്ലാതെ ആരും എന്നെ വഴക്ക് പറയാൻ സമ്മതിക്കില്ല..കാരണം ഉണ്ടെന്നു എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിന് ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ എല്ലാ ചീത്തയും കേട്ടോളും..(ഒരിക്കൽ ഞാനും അമ്മയും അനിയനും കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്തോ പറഞ്ഞ് കളിച്ച് അനിയനെ തള്ളി..അവൻ തലയിടിച്ച് നിലത്തു വീണു..ഞാൻ പകച്ചു പോയി.. പെട്ടെന്ന് അമ്മ പടക്കം പൊട്ടിക്കും പോലെ എന്റെ തുടയിൽ രണ്ടടി..അമ്മയും അച്ഛനും ഞങ്ങളെ അടിക്കാറെ ഇല്ല..ആദ്യത്തെ അടിയാണ്..പക്ഷെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അനിയനെ പിടിച്ചെണീപ്പിച്ച് തല തടവി കൊടുത്തു..അമ്മക്ക് സങ്കടം വന്നു..എന്റെ തുടയിൽ അമ്മയുടെ കൈവിരൽ പതിഞ്ഞു തിണിർത്തു കിടക്കുന്നു..ഞാൻ പക്ഷെ കരഞ്ഞില്ല..അന്നെനിക്ക് നാല് വയസ്സേ ഉള്ളൂ..)

കുഞ്ഞമ്മ മുറി അടിച്ചു വാരുകയാണ്..ഞാൻ വിടുന്നില്ല..അവസാനം കരഞ്ഞ് അച്ചനോട് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കും എന്നായപ്പോൾ ആ മണ്ടി ആർത്തവത്തെ പറ്റിയുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു..(ഏതോ ജോലിക്കാരി രഹസ്യമായി കഴുകി നനച്ചിട്ട തുണിയായിരുന്നു അത്..)
എനിക്ക് അത്ര ഇന്റെരസ്റ്റ്‌ തോന്നിയില്ല..എനിക്ക് ഇമ്മാതിരി അപകടം ഒന്നും വരില്ല..എന്റെ അച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ പോന്നു പോലെ നോക്കികോളും.. അങ്ങനെ ഞാൻ സമാധാനിച്ചു ..

പിന്നീട് മറ്റൊരിക്കൽ രാമായണം കഥ പറഞ്ഞു തരികയായിരുന്നു കുഞ്ഞമ്മ..കൗസല്യ,കൈകേയി,സുമിത്ര എന്നിവര്ക്ക് മുനി പായസം കൊടുത്തു..അവർ അത് കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് യഥാക്രമം രാമനും ഭരതനും ശത്രുഘ്നനും ലക്ഷ്മണനും ഉണ്ടായി..
"പായസം കഴിക്കണോ കുട്ടി ഉണ്ടാവാൻ??"
"അയ്യോ..പായസം കഴിക്കുന്നവര്ക്കൊക്കെ കുട്ടി ഉണ്ടാവുമോ??"
"എനിക്കും ഉണ്ടാവുമോ??"
അങ്ങനെ സംശയ പെരുമഴയിൽ ഞാൻ കുഞ്ഞമ്മയെ മുക്കി കൊന്നു..പാവം..ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു തന്നു..കല്യാണം കഴിച്ചിട്ട് പായസം കഴിച്ചാലേ കുട്ടി ഉണ്ടാവൂ..അതിൽ എന്തോ ഒരു സ്പെല്ലിങ്ങ് മിസ്റ്റെക്ക് തോന്നി എനിക്ക്..
അവസാനത്തെ അടവ് പുറത്തെടുത്തു..ഞാൻ അച്ഛനോട് പറയും..ഇത് മാത്രമല്ല അച്ചന്റെ ഓഫീസിലെ .... ചേച്ചിയും ....... ചേട്ടനും തമ്മിൽ ലൈനാനെന്നു കുഞ്ഞമ്മ പറഞ്ഞു തന്ന കാര്യവും..പിന്നെ താമസിച്ചില്ല..കുഞ്ഞമ്മക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു തന്നു.. (കുഞ്ഞമ്മക്ക് ഒരു കുന്തവും അറിയില്ലാന്നു പിന്നീടല്ലേ മനസ്സിലാവുന്നത്)

അവസാനത്തെ രക്ഷ അനിയനാണ്..ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു..അവൻ അതി ഫീകരമായി ഒരു കഥ ഉണ്ടാക്കി..കല്യാണത്തിന്റെ അന്ന് പെണ്ണ് ഒരു ചെടിയുടെ വിത്ത് തിന്നും..ആ വിത്ത് വളര്ന്നു കുഞ്ഞാവും..ഏത് ചെടിയാണെന്ന് അവനറിയില്ല..അന്ന് മൂത്ത മാമന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളൂ..പാലും പഴവും കൊടുക്കുന്ന ചടങ്ങ് അവൻ കണ്ടതാണ്..അതിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ കഥയാണ്..എന്നാലും അത് എനിക്ക് വിശ്വാസം വന്നു..
അപ്പൊ അതാണ്‌ കാര്യം..എല്ലാം മനസ്സിലായി..

അഞ്ചിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ 'മയ്യഴി പുഴയുടെ തീരങ്ങൾ' വായിക്കുന്നത്..അത് എനിക്ക് വായിക്കാൻ തരല്ലേ എന്ന് അച്ചനോട് അമ്മ പല തവണ പറഞ്ഞതാണ്..പക്ഷെ അച്ചനുണ്ടോ കേൾക്കുന്നു..ഒരു ദിവസം രാവിലെ അച്ചൻ ഒരു പുസ്തകമേള കഴിഞ്ഞു വരികയാണ്..ആദ്യം തന്നെ അടുക്കളയിൽ പോയി പാതാംപുറത്തിരുന്നു അമ്മയോട് വിശേഷം പറയലാണ് അച്ചന്റെ പതിവ്..'കേശവന്റെ വിലാപങ്ങൾ' പബ്ലിഷ് ആയതിനെ പറ്റിയും ഈ.എം.എസ്സിന്റെ രൂപം ആലേഘനം ചെയ്ത തകിടോടെ ഇറങ്ങിയ ആദ്യത്തെ നൂറു കോപ്പികളിൽ ഒന്ന് അച്ചൻ വാങ്ങി കൊണ്ട് വന്നതും ഒക്കെയാണ് ചർച്ച..ഉണർന്നെണീട്ടു വന്ന ഞാൻ അപ്പോഴേ പുസ്തകം വാങ്ങി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി..അപ്പുവിന്റെ കഥ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..അത് കഴിഞ്ഞ് മുകുന്ദന്റെ തന്നെ പുസ്തകം വായിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞ് അലമാരയിൽ നിന്ന് തപ്പി എടുത്തതാണിത്..അച്ചൻ അഭിമാനത്തോടെ ആണ് അതെനിക്ക് തന്നത്..അത് അച്ചനു തന്നെ പാരയായി..

വീട്ടിൽ എല്ലാരും  കൂടി ഇരിക്കുമ്പൊഴാണ് എന്റെ ചോദ്യം.."അച്ചാ, ഈ കന്യാ ചർമം എന്താ" , "ഷണ്ഡൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്താ??"  എന്നൊക്കെ..ഒടുവിൽ അച്ചൻ പറഞ്ഞു.."നീ ഇതെല്ലാം മാർക്ക് ചെയ്തു വെക്ക്..ഞാൻ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു തരാം" എന്ന്..
അച്ചൻ എന്നെ പറ്റിച്ചില്ല..പറ്റുന്ന വാക്കുകളുടെ ഒക്കെ അർഥം പറഞ്ഞു തന്നു.."കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവാത്ത പുരുഷൻ ആണ് ഷണ്ഡൻ..നമ്മൾ ആരെ പറ്റിയും അങ്ങനൊന്നും പറയാൻ പാടില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞു തന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിഷ്കളങ്കതയോടെ ചോദിച്ചു.."ആണ്ങ്ങൾക്കെന്തിനാ കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവുന്നത്?? ഭാര്യക്ക് ചെടിയുടെ വിത്ത് തിന്നാൽ പോരെ ..??" ...പിന്നെ ഞാൻ അച്ചനോട് ആ കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..

അച്ചൻ കുറേ നേരം ചിന്തിച്ചിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.. "നമ്മൾ എല്ലാരേം സ്നേഹിക്കണം..പക്ഷെ അച്ഛന്റേം അമ്മേടേം സ്നേഹം ഒരുപാട് വലുതാണ്‌..അത് വേറെ തന്നെയാണ്..അമ്മയും അച്ചനും സ്നേഹിക്കുമ്പോഴാണ് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവുന്നത്..കുട്ടികൾ വേണമെന്ന് നമ്മൾ ഗോഡിനോട്‌ പ്രാർഥിക്കുമ്പോഴേ കിട്ടൂ..കുട്ടികൾ ഉണ്ടായി കഴിഞ്ഞും സ്നേഹിക്കണം..ആ സ്നേഹം കണ്ടാണ്‌ കുട്ടികൾ വളരേണ്ടത്.... "

അന്നുമിന്നും അച്ചൻ പറഞ്ഞു തന്നതാണ് ശരി..എത്ര ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചാലും..

Monday, 21 July 2014


ദ്യത്തെ പ്രേമലേഖനം...
2004
പ്ലസ്‌ വണ്‍ കാലം..
ഞാൻ അമ്മൂമ്മക്കും കസിൻ അപ്പുവിനുമൊപ്പം  തിരുവനന്തപുരത്ത് താമസിക്കുന്നു..
ഞങ്ങള്ക്ക് കൂട്ടായി ഒരു ജോലിക്കാരിയെ അങ്ങോട്ട് അയക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് അച്ചൻ പറയുന്നു..
അങ്ങനെ ആ സാധനം ലാൻഡ് ചെയ്യുന്നു..
ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ് ലെഫ്ടിലെ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ അമ്മയെ ഓർമ്മയുണ്ടോ??
അല്ലെങ്കിൽ സല്ലാപത്തിലെ മനോജ്‌ k  ജയന്റെ അമ്മക്ക് കുറച്ചൂടി തടി വച്ചെന്നു വക്കുക..
അങ്ങനൊരു കഥാപാത്രമാണ് വന്നു ചേർന്നിരിക്കുന്നത്..

പറയുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്..അഹങ്കാരത്തിന്റെ ബാധ കേറിയ കുട്ടി പിശാച്ചുക്കളായിരുന്നു അന്ന് ഞാനും അപ്പുവും..ആരെയും അങ്ങട് ബോധിക്കില്യ..ഈ കുട്യോല്ടെ ഒരു കാര്യേ..

കവിയൂർ പൊന്നമ്മയെ ആഗ്രഹിച്ച ഞങ്ങള്ക്ക് ഫിലോമിനയെ കിട്ടിയത് പോലെയായി..സ്വന്തം അമ്മൂമ്മയെ തന്നെ സഹിക്കാൻ പാടായിരുന്നു..അങ്ങോട്ട്‌  പോകരുത് ഇങ്ങോട്ട് പോകരുത്  ഇരുന്നു പഠിക്കൂ തുടങ്ങി കാതിനും മനസ്സിനും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന വചനങ്ങളുമായി എപ്പൊഴും ചുറ്റിലുണ്ടാകും..പിന്നെ ആഹാരം കഴിപ്പിക്കൽ.. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ മാത്രം ചെയ്യുന്നത് അമ്മൂമ്മയുടെ ഹോബ്ബി ആയിരുന്നു..ഒരു കൂട്ട് കിട്ടിയാൽ ഈ ദുശ്ശീലങ്ങൾ ഒക്കെ മാറിക്കോളും എന്ന് സമാധാനിച്ചിരിക്കുമ്പൊഴാനു നമ്മുടെ താരത്തിന്റെ വരവ്..

കുറ്റം പറയരുതല്ലോ..തങ്കപ്പെട്ട സ്വഭാവമാണ്..ഒന്നും അങ്ങൊട്ട് ചോദിക്കാതെ തന്നെ എല്ലാത്തിനും കേറി അഭിപ്രായം പറഞ്ഞോളും..പിന്നെ പെണ്ണെ ചെക്കാ എന്നൊക്കെയുള്ള വിളികൾ..അമ്മൂമ്മേടടുത്ത് എരിവു കേറ്റി കൊടുത്ത് ഞങ്ങളെ ചീത്ത വിളിപ്പിക്കുന്നതും താരത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്..ഇത് മഹാ ശല്യമായല്ലോ..എന്ത് ചെയ്യും??ഞാനും അപ്പുവും മുറിയടച്ചിരുന്നു ഡിസ്കഷൻ തുടങ്ങി..
"കൊല്ലണ്ട..(കയ്യും കാലും ഓടിച്ചാ മതി) " എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു പറയാൻ ഗുണ്ട ബിനുവിനെ പരിചയമില്ല..വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ "ആദ്യം ഹോസ്റെലീന്നു ചാടിപ്പോന്നു..ഇപ്പൊ ഈ ജോലിക്കാരിയെ ഓടിച്ചാൽ എനിക്ക് ഇനിയോരെണ്ണത്തെ കണ്ടു പിടിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റില്ല" എന്നും പറഞ്ഞു അച്ചനെന്നെ കയ്യൊഴിയും..എന്താ ചെയ്യുക..??? സ്വന്തം ചിലവിൽ ഓടിക്കേണ്ടി വരും..ഞാനും അപ്പുവും ഒരു പ്ലാൻ തയാറാക്കി..

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് അലാറം വെച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിയുണർന്നു ഞങ്ങൾ ആ കത്ത് മുൻവാതിലിന്റെ പടിയിൽ കൊണ്ടിട്ടു..പിന്നെ ഒന്നുമറിയാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ ഉറങ്ങി..രാവിലെ ഉണരുന്നത് താരത്തിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് കൊണ്ടാണ്..
"അയ്യോ എന്റെ ചേച്ചീ  ഞാനിനി എന്തോ ചെയ്യും?? ഇതെങ്ങാനറിഞ്ഞാ എന്റെ കെട്ടിയോൻ എന്നെ തല്ലികൊല്ലും.. ഞാനിവിടം വിട്ടു പോവാണേ..പെട്ടെന്ന് സാറിനെ വിളി.."
കാര്യം പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേകാൾ ഏറ്റു !!!

"എന്താ എന്ത് പറ്റി അമ്മൂമ്മെ..??" എന്റെ അപ്പോഴത്തെ സ്നേഹം കണ്ടാൽ അവര് പോകുന്നില്ലെന്ന് വരെ വയ്ക്കും.. അത്രയ്ക്കാണ്  ഭാവാഭിനയം..
അവർ എന്നെ കത്ത് കാണിച്ചു..ഞാൻ തന്നെ കയ്യക്ഷരം മാറ്റി എഴുതിയ വരികൾ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു ഞാൻ തന്നെ വായിച്ചു..(കുറച്ചു ഗദ്ഗദം വേണം വോയ്സിൽ..)

"പ്രിയപ്പെട്ട സുമതീ..
നിനക്കെന്നെ അറിയുമോന്നറിയില്ല..പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നെ അറിയാം..ഓർമ വച്ച നാൾ മുതൽ നീയെന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ രാജകുമാരിയായിരുന്നു സുമതീ..എന്നും ഞാൻ നിന്റെ പിന്നാലെ ഉണ്ടായിരുന്നു...എന്നിട്ടും നീയെന്നെ കണ്ടില്ല..എന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല..നീ സുമംഗലിയായപ്പോൾ ആ കാഴ്ച കാണാനാകാതെ ഞാൻ നാട് വിട്ടു..ഒരു നിത്യ ബ്രഹ്മചാരിയായി മാറി..ഇപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം നിന്നെ ചന്തയിൽ വച്ചു കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..ഇനിയെങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം..നീ എന്റെ കൂടെ പോരില്ലേ??

എന്ന് നിന്റെ സ്വന്തം കൃഷ്ണേട്ടൻ
(ഒപ്പ്)

ഇത്ര കടുത്തൊരു പ്രേമലേഖനം അവർ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നതിനും ഞാൻ  അത് വായിച്ചതിനും അമ്മൂമ്മ നീരസപ്പെട്ടു..ആ അമ്മൂമ്മക്കറിയില്ലല്ലോ ഇതെഴുതിയ ഗൊച്ചുമോളുടെ റെയ്ഞ്ച്.. അമ്മൂമ്മ അച്ചനെ വിളിച്ചു വരുത്തി (അത് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല) കത്ത് കാണിച്ചു..പിന്നെ ശബ്ദമടക്കി പറഞ്ഞു "ഇത് പ്രശ്നാവും..അയാൾ ഇവിടെങ്ങാനും കേറി വന്നാലോ..സുമതിയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കുന്നതാ ബുദ്ധി.."

കത്ത് കണ്ട ഉടൻ അച്ചൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി..വാതിലിൽ മറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന എന്നെ തറപ്പിച്ച് നോക്കി കത്ത് വായിച്ചു തീർത്തു..പിന്നെ കത്ത് കുനുകുനെ കീറി കളഞ്ഞു..എന്നേം അപ്പൂനേം അകത്തെ മുറിയിൽ കൊണ്ട് പോയി നിർത്തി അച്ചൻ സ്റ്റൈലിൽ ചോദ്യം "ആരുടെ ഐടിയയാ..??" ഞങ്ങൾ തല കുനിച്ചു.. "എന്താ നിങ്ങള്ക്ക് അവരുമായുള്ള പ്രശ്നം..??" ഞങ്ങൾ പരാതിയുടെ കെട്ടഴിച്ചു..അച്ചന്റെ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖത്ത് ചിരിയുടെ മിന്നലാട്ടങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടു.. അച്ചൻ സീരിയസ് ആവാൻ നോക്കി പരാജയപ്പെടുന്നു..
എന്തായാലും അച്ചൻ സുമതിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു വിട്ടു..ഒരു ബാധ ഒഴിഞ്ഞ സന്തോഷം ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു..
അടുത്ത വലിയ ബാധ വരാൻ പോകുന്നതറിയാതെ..

PS : എന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രേമലെഖനത്തെ കുറിച്ചാണിത്..ബട്ട്‌ എനിക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യ പ്രേമലെഖനമാണ് നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതെന്നു തോന്നുന്നു..വിഷമിക്കണ്ട..നാളെ..നാളെ..നാളെ..ഏതെങ്കിലുമൊരു ദിവസത്തിന്റെ നാളെ ഞാനത് നിങ്ങൾക്കായി എഴുതുന്നതാണ്..ഓക്കെ ..??

Sunday, 20 July 2014


രു നർത്തകിയുടെ വേദന..

ഞാൻ "ഫയങ്കര" നര്ത്തകിയാണെന്നുള്ള കാര്യം നിങ്ങക്കറിയാമോ??ഇല്ലേൽ അതിനുള്ള തെളിവ് പിടിച്ചോ..
ഈ കഥ നടക്കുന്നത് 2007 ന്റെ അവസാനമാണോ 2008 തുടക്കമാണോന്നു ചോദിച്ചാൽ അയാം ദി സോറി.. എന്തായാലും ഡിഗ്രി സെക്കന്റ് ഇയറാണ്..
ഹോസ്റ്റൽ 'ഡേ' എന്നും പറഞ്ഞ് 'രാത്രി' ഒരു ഫങ്ങ്ഷൻ വെക്കാമെന്നു ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ  തീരുമാനിക്കുന്നു..അല്ല ഈ ഡേയും നൈറ്റും എല്ലാം പരസ്പര പൂരകങ്ങളാണല്ലോ.. അതിൽ കുട്ടികളുടെ (അതായത് ഈ ഞങ്ങളുടെ) വിവിധയിനം കലാ പരിപാടികൾ ഉണ്ടാവും..
എന്തൊക്കെ ചെയ്യാം എന്ന് ഞങ്ങൾ തല പുകഞ്ഞാലോചിച്ചു..
എനിക്ക് ഒരു ഡാൻസ് കളിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നു തോന്നി..ഒറ്റക്കല്ല..ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഡാൻസ്..വിനീടെ കൂടെ ഡിസ്കസ് ചെയ്തു ഒരു ഏകദേശ ധാരണയൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി.. (വിനി നമ്മുടെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയാണ്‌..ആ കഥയൊക്കെ വഴിയെ പറയാം)..
"തത്പര" കക്ഷികളെ തേടലായി അടുത്ത അങ്കം..വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി ഒരു ദീദി തനിക്ക് ഡാൻസ് കളിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നു അറിയിച്ചു..പഴയ കരാട്ടെ ഒക്കെയാണ്..പക്ഷെ ഇപ്പോഴത്തെ കോലം കണ്ടാൽ ഡാൻസുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കാൻ നമ്മളൊന്ന് മടിക്കും..ദീദിക്കു കളിക്കാനാവുമോ?? എന്തായാലും ആ ആത്മാര്തതയിൽ ഞങ്ങൾ വീണു..
അങ്ങനെ നര്ത്തകരെ ഫൈനലൈസ് ചെയ്തു..ഞാൻ, വിനി, നാസ്, ആശ  പിന്നെ ദീദി..
അതൊരു കിടിലൻ കോമ്പിനേഷൻ ആയിരുന്നു..ഞാനും വിനീം കേരളത്തീന്ന്..ആശ അരുണാചൽ പ്രദേശ്‌..നാസ് കാശ്മീരി..പിന്നെ ബംഗാളിയായ ദീദിയും..
അടുത്ത ചര്ച്ച പാട്ടിനെ പറ്റിയായി..സിനിമാറ്റിക് മതി..എല്ലാര്ക്കും ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റണം..ദീദി ഭൂൽ ഭുലയ്യയിലെ 'മേരെ ഡോലനാ സുൻ' എന്ന പാട്ടുമായി വന്നു..പിന്നെ പുള്ളിക്കാരി തന്നെ കുറെ സ്റെപ്സും കാണിച്ചു..അതിന്റെ ഒടുക്കം നല്ല സ്പീടുള്ള മ്യൂസിക്കിനൊപ്പം ദീദി നൃത്തം വച്ച് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി..കറങ്ങി കറങ്ങി ഞങ്ങള്ക്ക് പിടിച്ചു നിര്ത്താനാവാത്ത വിധം കറങ്ങി ഒടുവിൽ ഒരു അലമാരയിൽ ചെന്നിടിച്ചു നിന്നു..അതോടെ ആ പാട്ട് ക്യാൻസലായി..
ഒടുവിൽ ആശയാണ് പറഞ്ഞത് ലഗാനിലെ 'രാധാ കൈസേ ന ജലേ' എന്ന അതിമനോഹരമായ പാട്ടിനെ കുറിച്ച്..ഞങ്ങൾ അതുമതിയെന്നു തീരുമാനിച്ചു..ഞാൻ കൃഷ്ണൻ, അവൾ രാധ,ബാക്കി മൂന്നുപേരും ഗോപികമാർ..അങ്ങനെ പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങി..ഞാൻ എന്റെ വിങ്ങിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നത് കൊണ്ട് എന്റെ അതി വിശാലമായ മുറിയിലാണ് പ്രാക്ടീസ്..ഞങ്ങൾ എല്ലാ ദിവസവും പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങി..വളരെ ചുറുചുറുക്കേറിയ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അവ..
കൃഷ്ണന് നല്ല പൗരുഷം വേണം..നില്പിലും നടപ്പിലുമൊക്കെ ഒരു ഗാംഭീര്യവും  വേണം..ഒരു പെണ്‍കുട്ടി കളിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അതിൽ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം..പക്ഷെ ആ പെണ്‍കുട്ടി ഞാനായത് കൊണ്ട് പ്രശ്നമില്ല..മനസ്സിലായില്ലേ..??
അങ്ങനെ ആ ദിനം വന്നു..ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചതിലും മനോഹരമായി നൃത്തം..കാരണം ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ഒരുപാട് പേരുണ്ടായി..അത് ഞാൻ ആ ഹോസ്റെലിലെ ഒരുപാട് കുട്ടികളുമായി അടുക്കാൻ കാരണമായി..ഒരുപാട് പേർ പ്രശംസിച്ചു..മാത്രമല്ല ഡാൻസ് കളിച്ച് കളിച്ച് ഒരുഷാറൊക്കെ വന്നു..പിന്നെ ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ മുറിയിൽ ഡാൻസ് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി..


വേദിയിൽ


ഞാനും വിനിയും 
ഡാൻസ് ടീം

ഇതിനെ പറ്റി പറയുമ്പോ ഡിഗ്രി തേഡ്‌ ഇയറിൽ ഡല്ഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റി മലയാളി അസ്സോസിയഷനായ മൈത്രിയുടെ ഓണാഘോഷത്തിൽ ഞാൻ ഓട്ടൻ തുള്ളൽ കളിച്ചതിനെ പറ്റിയും പറയേണ്ടി വരും..ഓട്ടൻ തുള്ളലോക്കെ പഠിച്ചിട്ട് എത്ര കാലമായി.. എങ്കിലും ഹോസ്റൽ ഡാൻസിന്റെ ആവേശത്തിൽ ഞാൻ കേറിയങ്ങ്  ഏറ്റു.. മേക്കപ്പും കൊസ്റ്യൂമുമൊക്കെ ഭാരവാഹികൾ സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു..ഇനി പാട്ട് പാടാൻ ഒരാൾ വേണം.. 
ഓട്ടൻ തുള്ളലിൽ നമ്മൾ പാടിയാണ് കളിക്കുക..ഒരു വരി നമ്മൾ പാടും, അത് കഴിഞ്ഞ് അണിയറയിൽ നിന്നു ഒരാൾ അത് ഏറ്റു പാടണം..കൈമണിയും കൊട്ടണം..ബിനു ചേച്ചിയും നിഷ ചേച്ചിയും അത് ഏറ്റു..അങ്ങനെ ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങി..ഓണാഘോഷത്തിനു കഥകളിക്കു ശേഷമായിരുന്നു ഓട്ടൻ തുള്ളൽ..നമ്മൾ സദസ്സിലിരിക്കുന്നവരെ വരികളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പരിഹസിക്കാരുണ്ട്.. എന്റെത് രുഗ്മിണീ സ്വയംവരമാണ്..അതിൽ സ്വയംവരത്തിനു വരുന്ന ഓരോ പുരുഷന്മാരെയും പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട്.മണ്ടൻ, പൊട്ടൻ, നിരക്ഷരൻ, കിളവൻ എന്നിങ്ങനെ..ഇതൊക്കെ ആരെ ചൂണ്ടി കളിക്കണമെന്ന് ഞാൻ നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചു..
ഒരു കഷണ്ടിക്കാരൻ കൂടി വേണം..അതിനു മൈത്രി പ്രസിടന്റായ തഥാഗതൻ ചേട്ടനല്ലാതെ പിന്നാരാണ്‌ ചേരുക??
ഓട്ടൻ തുള്ളൽ തുടങ്ങാരായപ്പോൾ എന്തോ തിരക്കിൽ തഥാഗതൻ ചേട്ടന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി..ഉടൻ തന്നെ നമ്മുടെ ടീംസ് അങ്ങേരെ എന്തൊക്കെയോ അടവിറക്കി തിരിച്ച് വേദിയിൽ കൊണ്ട് വന്നു..അങ്ങനെ നോം എല്ലാരേം കളിയാക്കി ഓട്ടൻ തുള്ളൽ ഇങ്ങനെ കളിച്ച് വരികയാണ്..കഥകളിക്കാരുടെ വേഷത്തിൽ നിന്നഴിഞ്ഞു വീണ ഒരു ആണി (ഗ്ലിറ്റ് പിൻ) ആ നിലത്തു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു..പിന്നെ ഞാൻ പറയാതെ നിങ്ങൾക്കൂഹിക്കാം..എങ്കിലും എന്റെ വായിൽ നിന്നൊരപ ശബ്ദം പോലും വന്നില്ല...ഞാൻ ചവിട്ടി ചവിട്ടി കളിച്ചു...ഓരോ ചവിട്ടിലും ഈശ്വരാ..
'വേദിയിൽ നമ്മൾ മറ്റൊരാളാണ്..അവിടെ നമ്മൾ ആ നൃത്തമായി മാറും' എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിന്റെ അർഥം മനസ്സിലായി..'തിത്തിതത്താ തിം തത്താ തക തിത്തൈ തിത്തൈ  തിമൃതത്തെയ് ' എന്ന് പാടി നിർത്തിയതും കർട്ടനിട്ടതും ഞാൻ 'എന്നെ ആരെങ്കിലുമൊന്നു പിടിക്കേ'  എന്നും പറഞ്ഞു ഞൊണ്ടിയോടി.. ആ വേഷത്തിൽ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല..തലയിലാനെങ്കിൽ നല്ല ഭാരമുള്ള കിരീടമുണ്ട്..കുനിഞ്ഞ് ആണി ഊരാൻ പറ്റില്ല ..ഒടുക്കം ആരോ വന്നു ഊരി തന്നു..
പിറ്റേന്ന് ടി.ടി എടുക്കാൻ നൂനു എന്നെ കൊണ്ടുപോയി..ആണി കൊണ്ടിട്ട് വിളിക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞ നിലവിളി ഞാൻ സൂചി കൊണ്ടപ്പോൾ വിളിച്ചു സമാധാനിച്ചു ..

Thursday, 17 July 2014

പുതുവർഷ പുലരിയും ഞാനും..


2007 ഡിസംബർ
ഞാൻ ഇത്തവണ അവധിക്കു നാട്ടിൽ പോകണ്ടെന്നു തീരുമാനിച്ചു..
എല്ലാരും ഞെട്ടി ..
ദൽഹി യൂനിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ഒരു അകാദമിക വർഷം മൂന്നു തവണ അവധി കിട്ടും..
അതായത് കേരളം വരെ പോയി അത്യാവശ്യം പുട്ടടിച്ചിട്ട് വരാനുള്ള തരത്തിൽ..
ഒക്ടോബർ 1-15, ഡിസംബർ 15-30, പിന്നെ മെയ്-ജൂലൈ പകുതി..
ഇതിൽ എന്റെ ഒരു രീതി എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ ഒരു തവണ നാട്ടിൽ പോയിട്ട്  വന്നാൽ ആദ്യം കലണ്ടരെടുത്ത്  അടുത്ത അവധി തുടങ്ങുന്ന  ദിവസം മാർക്ക്‌ ചെയ്യും..എന്നിട്ട് ആ ദിവസത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു കുറയ്ക്കും..പിന്നെ അവധി തീരുന്ന ദിവസമെടുക്കും..അതിനോട് മൂന്നു കൂട്ടും..ഈ ദിവസങ്ങൾ അച്ചനെ അറിയിച്ച് അടുത്ത ടിക്കെറ്റ് എടുക്കാൻ പറയും..
പിന്നെ ഫുൾ കണക്കു കൂട്ടലാണ്..അടുത്ത അവധിയിലെ ഓരോ ദിവസങ്ങളും നാട്ടിൽ "ഫലപ്രദമായി" അടിച്ചു പൊളിക്കാനുള്ള പ്ലാൻ ചെയ്യൽ..
എന്റെ നോട്ട് പാടിലെ  ഒരു സാധാരണ പേജ്  ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കും..

ഡേ 1: ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് : പുട്ട്, ചിക്കൻ, ചായ
           ലഞ്ച്: ചോറ്, മോര്, ചമ്മന്തി, കണവ, ചക്കക്കുരു മെഴുക്കു പുരട്ടി..
           eve : ഷാര്ജ, ബനാന പഫ്സ് (ഇമ്പീരിയൽ ബേക്കറി)
           ഡിന്നർ: ദോശ, ചമ്മന്തി, ഓംലെറ്റ്  
ഇത്ര നിസാര സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ..ഹും..
("ഫലപ്രദമായി" അടിച്ചു പൊളിക്കൽ മനസ്സിലായില്ലേ??)

പിന്നെ ഓരോ ദിവസം രാവിലേ എണീറ്റ് കലണ്ടറിൽ വെട്ടോട് വെട്ടാണ്..എന്റെ ശുഷ്കാന്തി കണ്ടിട്ടെങ്കിലും സമയം പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ..(നാടിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല..വയറിന്റെ ആക്രാന്തം കൊണ്ട്..)
അങ്ങനെയുള്ള ഞാൻ ഡിസംബറിൽ നാട്ടിൽ പോയില്ല..കാരണം ജോധ്പൂരിൽ എന്റെ അപ്പച്ചി താമസിക്കുന്നുണ്ട്..അവിടെ കുറച്ചു ദിവസം നിക്കണം..അത്രേയുള്ളൂ..
അങ്ങനെ ഗംഭീരമായി ഞാൻ ജോധ്പൂരോക്കെ കറങ്ങി തിരിച്ചു വന്നു..
ഡിസംബർ  മുപ്പത്തൊന്നായി..ഒരിക്കലും പാലിക്കാൻ പറ്റാത്ത രെസൊല്യൂഷൻസ് ഒക്കെ എടുക്കണ്ട ദിവസമാണ്..വൈകിട്ട് കുളിക്കാമെന്നും കരുതി ഇരുന്നപ്പോൾ ഹോസ്റ്റലിൽ പാട്ടും കൂത്തുമായി പാർട്ടി...  ഡാൻസ് കളിച്ച് പ്രാന്തെടുത്ത് വന്നപ്പോ പതിനൊന്നര..ന്യൂ ഇയറിനു അര മണിക്കൂർ മാത്രം..പെട്ടെന്നങ്ങ് കുളിച്ചു..വെള്ളം ചൂടാക്കാനൊക്കെ മറന്നു പോയി..ഏകദേശം രണ്ടു ഡിഗ്രി ആണ് താപനില..അത് കൊണ്ട് "കറുപ്പിനഴക്" എന്നും പാടി ആദ്യത്തെ കപ്പു വെള്ളം മേത്തൊഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദീന രോദനമാണ് പിന്നെ വന്നത്..എന്റെ ഹോസ്റ്റൽ വിങ്ങിൽ വേറെ ആരുമില്ല.കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി അങ്ങനെ യാണ്..ഞാൻ ഒറ്റക്കാണ്.. എങ്കിലും ഞാൻ അവിടെ തന്നെ താമസിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..അതാവുമ്പോ എനിക്ക് രാത്രി ഉറക്കെ പാടാം..സലിം കുമാറിന്റെ സ്റ്റെപ്പു വച്ചു ഡാൻസ് കളിക്കാം..നാല് ബാത്ത് റൂമുകളിൽ മാറി മാറി പോകാം..അങ്ങനെ എന്തൊക്കെ ഗുണങ്ങൾ..
 സോ, കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നു ഹീറ്ററിന് മുന്നിലിരുന്നു രെസൊല്യൂഷൻസ് തീരുമാനിച്ചു..
1. എന്നും രാവിലെ ആറു മണിക്ക് എണീക്കുക.. (ഹോ, ഇവിടാരുമില്ലല്ലോ ഇതൊന്നു പറഞ്ഞു ചിരിക്കാൻ..)
2. നടക്കാൻ പോവുക (സ്വീറ്റ് ഷോപ്പുകളിലെക്കും തട്ടുകടകളിലേക്കും)
3. ഹെൽത്തി ഫുഡ്.. (ദേണ്ടെ വീണ്ടും കോമെടി..പ്രിത്വിരാജെന്നു പേരുള്ളതു കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ചേട്ടന്റെ കടേന്നു സ്ഥിരം പാനിപൂരി കഴിക്കുന്ന എന്നോടാ കളി)

അങ്ങനെ തീരുമാനങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് കാലത്ത് എണീക്കാൻ അലാറവും വെച്ച് ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങി..ഡാൻസ് കളിച്ച് പണ്ടാരടങ്ങിയോണ്ട് പെട്ടെന്നുറങ്ങി..ഹോ നാളെ രാവിലെ പുതുവർഷ പുലരിയിൽ ഞാൻ ഉണര്ന്നെണീക്കും  .. (പുളകം മേൽ പുളകം)

കണ്ണ് തുറന്നാൽ ആദ്യം ചെയ്യുക മൊബൈൽ എടുത്ത് സമയം നോക്കുക എന്നതാണ്..അതിൽ ഇന്നേവരെ രാവിലെ  ഒൻപതു മണിക്ക് മുൻപൊരു സമയം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല..മൊബൈൽ പുതിയൊരെണ്ണം വാങ്ങണം, അല്ല പിന്നെ ..
അങ്ങനെ പുതുവർഷ പുലരിയിൽ അലാറം അടിക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു..നല്ല കുളിര്..മൂടി പുതച്ചുറങ്ങാൻ തോന്നുന്നു.. എങ്കിലും എന്റെ ഡിട്ടർമിനേഷൻ  കാരണം ഞാൻ ഉണർന്നു.. മൊബൈൽ നോക്കുമ്പോ അത് ഓഫാണ്..ഓണ്‍ ചെയ്തു നോക്കിയപ്പോ എനിക്ക് മനസ്സിലായി ആ മൊബൈൽ എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞെന്ന്..എന്റെ ആദ്യത്തെ മൊബൈലായിരുന്നു ..ഞാൻ എണീറ്റു..നല്ല വിശപ്പ്..ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് ആയോ എന്തോ..സമയം നോക്കാൻ വാച്ചില്ല, ക്ലോക്കില്ല..അടുത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യനുമില്ല..മറ്റു വിങ്ങിലോക്കെ കുട്ടികൾ ഉണരാൻ ഒരു നേരമാകും..ടോയ്ലെറ്റിൽ പോകാൻ നോക്കുമ്പോ വെള്ളമില്ല..ഹോ എന്തൊരു സുന്ദരമായ ദിവസം..ബിൽഡിങ്ങിനു പുറകിലത്തെ പൈപ്പിൽ പോയി വെള്ളമെടുത്ത് ബക്കെറ്റും താങ്ങി പിടിച്ച് വന്നു കാര്യങ്ങൾ സാധിച്ചു..പ്രഭാത കൃത്യങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ മെസ്സിലേക്ക് നടന്നു..അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു..ഇനി എത്ര നേരം കാക്കണം..സമയം അറിയാൻ എന്താണൊരു വഴി?? 
തിരികെ നടക്കുന്ന വഴിക്കാണ് ടി.വി റൂമിൽ പിള്ലെരിരിക്കുന്നത് കണ്ടത് ..ന്യൂ ഇയരായിട്റ്റ് രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങി എല്ലാം..ഞാൻ പോയി സമയം ചോദിച്ചു..
"മൂന്നു മണി" അവർ എന്നെ ഗൗനിക്കാതെ പറഞ്ഞു..
"ഹും പിന്നെ, ഇത്ര നേരം വെളുത്തിട്ടും ഇപ്പോഴും മൂന്നു മണിയല്ലേ.. "  ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നിന്നു..
"എത്ര മണി??"
"ത്രീ പി.എം നിയതീ..വീ ആർ വാച്ചിംഗ് എ മൂവി..വാണ ജോയിൻ..??

പിന്നെ കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ഒന്നും ഓർമയില്ല..ബോധം വരുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് ടി വി കാണുന്നവളുമാരുടെ  ചർച്ചയാണ്..  "ഇന്നത്തെ ലഞ്ച് സൂപ്പറായിരുന്നു..പ്രത്യേകിച്ചും പായസം, അല്ലെ??"
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട അണ്ണാനെ പോലെ ഞാൻ തിരികെ റൂമിലെത്തി..പുറത്തു പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു പുതിയ മൊബൈൽ വാങ്ങിച്ചു തിരിച്ചു വന്നു..
ഹാ, പോട്ടെ..ഒന്നുമില്ലേലും ന്യൂ ഇയറിനു പുതിയൊരു റികോഡിടാൻ  പറ്റിയില്ലേ..എന്റെ തന്നെ സർവകാല റികോഡായ  പന്ത്രണ്ടു മണി തിരുത്തി.

Wednesday, 16 July 2014

നോമ്പ് തുറ...

 ആഹാരം കഴിക്കൽ എത്രയോ തവണ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു ഞാൻ...അത് മടി കൊണ്ടോ കിട്ടുന്ന ആഹാരം പിടിക്കാഞ്ഞിട്ടോ ആണ്...അത്രക്കാണ് അഹങ്കാരം...എങ്കിലും ആഹാരം കഴിക്കാനേ പറ്റില്ല എന്നറിഞ്ഞോണ്ട് വിശന്നിരിക്കാൻ പറ്റില്ല എനിക്ക്...എന്നിട്ടും ഞാനും എടുത്തിട്ടുണ്ട് ഒരു നോമ്പ്..നിവൃത്തിയില്ലാതെ സംഭവിച്ചതാ..നോമ്പെടുത്ത കഥ ഇങ്ങനെ...

2010 ൽ കാലികറ്റ് യൂനിവേര്സിടിയിൽ വന്നു അഡ്മിഷൻ എടുത്ത് ഒരു കോണ്‍വെന്റ് ഹോസ്റ്റലിൽ താമസം തുടങ്ങി...ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാൻ മൂന്നു ദിവസം ബാക്കി..ഹൊസ്റ്റെലിലെ 'ആദ്യ രാത്രി' കഴിഞ്ഞു പിറ്റേന്ന് പുലര്ച്ചെ ഒരു പതിനൊന്നു പതിനൊന്നരയായപ്പോ പതിയെ എണീറ്റു..നല്ല വിശപ്പ്‌..'അയ്യോ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് തീർന്നല്ലോ ഇനി ഉച്ചക്കെ കഴിക്കാൻ പറ്റ്വോള്ളല്ലോ' എന്നും വിചാരിച്ച് കുളിച്ച് റെഡിയായി ഒരു മണി വരെ കാത്തിരുന്നു..അങ്ങനെ പ്ലേറ്റുമെടുത്ത്‌ മെസ്സിൽ ചെന്നപ്പോഴാ അറിയുന്നത് വർക്കിംഗ്‌ വിമൻസ് ഹോസ്റ്റൽ ആയത് കൊണ്ട് ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്ടിന്റൊപ്പം പായ്ക്ക് ലഞ്ച് കിട്ടും..അത് കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ രാത്രിയെ ഉള്ളു ഭക്ഷണം..ഇനി മുതൽ അങ്ങനെ ചെയണം എന്ന് സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞു...അകത്ത് അവരുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് വറുത്തതിന്റെം പൊരിച്ചതിന്റെമൊക്കെ മണം അടിച്ചു കയറുകയാണ് എന്റെ ആമാശയത്തിന്റെ അന്തരാളങ്ങളിലേക്ക്...തലേന്ന് അഡ്മിഷൻ എടുത്ത് വന്നപ്പോ യൂനിവേര്സിടി മുതൽ ഹോസ്റ്റൽ വരെയുള്ള എല്ലാ ബെക്കെറികളും കൂൾ ബാറുകളും സ്കാൻ ചെയ്ത എന്നോടാ കളി...ഞാൻ റെഡിയായി പുറത്തിറങ്ങി നടന്നു ആദ്യം കണ്ട കൂൾ ബാറിലേക്ക് കയറി ചെന്ന് അവിൽ മിൽക്ക് ഓർഡർ ചെയ്തു..(തലേ ദിവസം കേട്ടതാ അങ്ങനൊരു പേര്..സാധനം എന്താണെന്ന് അറിയണമല്ലോ)...കടക്കാരൻ ഇല്ലെന്നു തലയാട്ടി...
"എന്താ പിന്നെ കുടിക്കാൻ ഉള്ളത്???"
"ഒന്നുമില്ല..."
"ഒന്നൂൂൂമില്ലെ ???കഴിക്കാനോ???"
"ഒന്നുമില്ല..നോമ്പാ..കടകളൊന്നും കാണില്ല.."
'പടച്ചോനേ..' എന്നൊരാർത്ത നാദവുമായി എൻറെ കുടൽ കരയാൻ (കരിയാൻ) തുടങ്ങി...വിശന്നിട്ടു കഴിക്കാതിരുന്നാ അപ്പൊ അസിടിട്ടി ഉണ്ടാകുന്ന ടീമാ എൻറെ വയർ.. എൻറെ ഉള്ളിലെ വർഗീയ വാദി ഉണർന്നു... ഈ ചേട്ടൻ മുസ്ലീമല്ലേ...വല്ല ഹിന്ദു/ക്രിസ്ത്യൻ ചേട്ടന്മാരുടെ കടകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന വ്യാമോഹത്തിൽ ഞാൻ കോഹിനൂർ to ചേളാരി ആൻഡ്‌ ചേളാരി to തേഞ്ഞിപ്പാലം തേരാപാരാ നടന്നു...ഹോട്ടൽ മൂകാംബിക പോലും തുറന്നിട്ടില്ല..മൂകാംബികയാണത്രെ മൂകാംബിക..ഹും...
ഒടുവിൽ തളർന്ന്‌ ഹൊസ്റ്റെലിലെത്തിയ ഞാൻ ഇതാണോ മലബാർകാരുടെ ആതിഥ്യമര്യാദയുടെ കേമത്തരമെന്നു മനസിൽ പുച്ചിച്ച് ആഹാരം കഴിക്കാനെന്താണൊരു വഴിയെന്നാലോചിച്ചു...എൻറെ കൂട്ടുകാരി നഷീദ ചെന്നമങ്ങലൂരുണ്ട്...ഇനി അവൾ തന്നെ ശരണം..അവളെ വിളിച്ച് അങ്ങനെ കേട്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടുമില്ലാത്ത കൂളിമാടെക്ക് പല വണ്ടികൾ കയറി ഇറങ്ങി ചെന്നു... അവിടെ എത്തിയപ്പോ ഫോണ്‍ switched off ആയി...എന്തൊരു ടൈമിംഗ് ...ഒടുക്കം ആരോടൊക്കെയോ ജുഗനൂനെ അറിയുമോ അതറിയുമോ ഇതറിയുമോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച് അവള്ടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോ മണി ഏഴ്‌...
എനിക്കെന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല!!!അവിടെ അതി മനോഹരങ്ങളായ സാധനങ്ങൾ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ...ചട്ടി പത്തിരി, കോഴി കറി, ഉന്നക്കായ, തരി കഞ്ഞി, ബിരിയാണി എന്ന് വേണ്ട കരളിനു (കുടലിനും) കുളിര് കോരുന്ന ഐറ്റങ്ങൾ എന്നെ കാത്ത്.. ഇതല്ലേ ഞാൻ കാത്തു കാത്തിരുന്ന മലബാർ രുചി..അവളുടെ നോമ്പ് തുറ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...ഹോ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കേറുന്നു...ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ അകത്താക്കി..."എന്റുമ്മേ സൂപ്പെർ ഫുഡ്‌.." അങ്ങനെ എൻറെ ആദ്യത്തെ നോമ്പ് തുറ കഴിഞ്ഞു...
ഇന്നും നോമ്പുകാലത്തെ പകലുകളിൽ മലപ്പുറം മരിച്ച പോലെ കിടക്കുന്നു...മിൽക്ക് ഷേക്കുകളും കൂൾ ഡ്രിങ്ക്സുകളും പോലും നോമ്പിലാണ്...അന്ന് ഞാൻ ഓർഡർ ചെയ്ത് നാണം കെട്ട അവിൽ മിൽക്ക് ആണ് പിന്നീടുള്ള രണ്ടു വർഷവും എൻറെ മെയിൻ കോഴ്സ് ലഞ്ച് ആയി മാറിയത്..ഇവിടെ രൂർകിയിൽ ഇപ്പൊ എനിക്ക് അന്ന് കിടന്ന പട്ടിണിയോട് പോലും അസൂയ തോന്നുന്നു...ഹാ ഇത്രേയുള്ളൂ കഥ..എല്ലാരും പൊയ്ക്കോ...എനിക്കുറക്കം വരുന്നു...ടാറ്റാ...